- "Αν βρισκόμουν σε έναν γάμο φορώντας ένα φωτεινό λευκό κοστούμι και κάποιος μου πετούσε μια μπάλα λερωμένη από λάσπη, δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή να την κοντρολάρω με το στήθος!"
- Diego Armando Maradona
- ''Υπάρχει ο σύλλογος και οι οπαδοί. Οι πρόεδροι έρχονται και φεύγουν, οι προπονητές το ίδιο, οι παίκτες το ίδιο. Μόνο η σημαία παραμένει στον ιστό της.''
Φραντσέσκο Τόττι
- «Έπαιζα στην Κάλιαρι, ξέρω όλους τους οπαδούς πραγματικά, είμαι σε επαφή μαζί τους, είναι φίλοι μου. Όταν ήμουν εκεί, έβγαινα και για να πιω μαζί τους. Ποιο είναι το πρόβλημα, που είναι η υποκρισία?? Προτιμώ να τα έχω καλά με τους οπαδούς, παρά με τους δημοσιογράφους. Όποιος με σέβεται, αξίζει τον σεβασμό μου. Αυτή είναι η παράμετρός μου. Είτε είναι οπαδοί, είτε οτιδήποτε, δεν με νοιάζει. Ο σεβασμός για μένα είναι το Α και το Ω».
Ράτζα Ναινγκολάν
- ''Αναρωτιέμαι αν είσαι αρκετά καλός για να παίξεις στο Ολντ Τράφορντ, με τα χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.''
Σερ Άλεξ Φέργκιουσον
''Αναρωτιέμαι αν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι αρκετά καλή για μένα...''
Ερίκ Καντονά
- "Έτσι είναι το ποδόσφαιρο, όπως και η ζωή. Πρέπει να κοιτάξεις, πρέπει να σκεφτείς, πρέπει να κινηθείς, πρέπει να βρεις χώρο, πρέπει να βοηθήσεις τους άλλους, πρέπει να συνεχίσεις. Είναι πολύ απλό τελικά."
Γιόχαν Κρόιφ
- "Συνέβη το 1973.
Οι ομάδες παίδων των Argentinos Junior και River Plate αναμετρήθηκαν στο Buenos Aires. Το Νο 10 της Argentinos πήρε την μπάλα από τον τερματοφύλακά του, πέρασε τον σέντερ φορ της River και άρχισε να τρέχει. Διάφοροι αντίπαλοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν . Σε έναν από αυτούς πέρασε την μπάλα από το πλάι, σε έναν άλλο ανάμεσα από τα πόδια, έναν άλλο τον ντρίμπλαρε με τακουνάκι. Στη συνέχεια, χωρίς να σταματήσει, άφησε αγάλματα τους αμυντικούς και τον τερματοφύλακα που είχε πέσει στο έδαφος και μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα .Στο γήπεδο είχαν μείνει επτά παιδιά εξαντλημένα και τέσσερα που δεν μπορούσαν να κλείσουν το στόμα τους από τον θαυμασμό . Αυτή η ομάδα παιδιών, οι Cebollitas, ήταν αήττητη σε παραπάνω από εκατό παιχνίδια και είχε ήδη τραβήξει την προσοχή των δημοσιογράφων. Ένας από τους παίκτες, ο el Veneno (το δηλητήριο), που ήταν δεκατριών ετών, δήλωσε:
"Παίζουμε για να διασκεδάζουμε. Δεν θα παίξουμε ποτέ για τα χρήματα. Όταν αρχίζει να μπλέκεται το χρήμα, όλοι σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για να γίνουν αστέρια και τότε έρχονται η ζήλια και ο εγωισμός".
Μιλούσε αγκαλιασμένος με τον πιο αγαπητό παίκτη όλων, που ήταν ο πιο χαρούμενος και ο πιο μικροκαμωμένος . Ο Diego Armando Maradona, που ήταν δώδεκα ετών και μόλις είχε σκοράρει εκείνο το απίστευτο γκολ. Τη νύχτα κοιμόταν αγκαλιασμένος με την μπάλα και την ημέρα έκανε θαύματα μαζί της. Ζούσε σε ένα φτωχό σπίτι σε μια φτωχή γειτονιά και όταν θα μεγάλωνε ήθελε να γίνει βιομηχανικός εμπειρογνώμονας".
Eduardo Galeano
- "Την πρώτη φορά που είδα τον Ronaldo να παίζει, πέρασα όλο το παιχνίδι κριτικάροντάς τον μάταια. Σήκωνε τους ώμους και ξεκινούσε τη μοναχική περιπέτεια να αντιμετωπίσει τους αμυντικούς. Κάθε φορά που άγγιζε τη μπάλα, την απομάκρυνε πολύ, πάρα πολύ, από τα πόδια του, και εγώ, όπως και κάθε θεατής , παραπονιόμουν συνεχώς: "Γαμώτο, την έστειλε πολύ μακριά". Φαινόταν ότι η μπάλα θα έβγαινε εκτός, αλλά την πρόφταινε. Φαινόταν ότι ο αμυντικός είχε το πλεονέκτημα, αλλά αυτός έφτανε πρώτος. Φαινόταν ότι ήταν του τερματοφύλακα, αλλά ήταν γκολ. Το πρόβλημα είναι ότι εγώ μετρούσα την ταχύτητά του με ανθρώπινους όρους, ενώ ο Ρονάλντο είναι ένα φυσικό φαινόμενο που ανατρέπει όλες τις προβλέψεις για το χρόνο και την απόσταση. "
Jorge Valdano
- "Ένα βράδυ ήρθε στο μπαρ του ξενοδοχείου μου ο Τζόρτζ Μπεστ και είδε ένα άδειο μπουκάλι που είχα πάνω στη μπάρα. Με ρώτησε τι είναι και του είπα ότι είναι μπουκάλι για τις βρισιές. Όποιος βρίζει στο μπαρ, βάζει εκεί μια λίρα και μετά τα δίνουμε όλα σε κάποιο τοπικό ίδρυμα. Πήγε τότε πάνω από το μπουκάλι και άρχισε να φωνάζει 'fuck' ασταμάτητα. Όταν τέλειωσε, έβγαλε 20 λίρες και τις έβαλε μέσα".
Φιλομίνα Λάινοτ
- Μπορεί ο τελικός του Μουντιάλ του 1994 να έχει συνδεθεί με την εικόνα του Μπάτζιο που κοιτάει χαμηλά μετά το χαμένο πέναλτι αλλά μερικά λεπτά πριν μας είχε δώσει μια εξίσου εμβληματική φωτογραφία. Αυτή του συντετριμμένου 34χρονου Φράνκο Μπαρέζι, που έχει μόλις αστοχήσει στο δικό του πέναλτι αφού προηγουμένως έχει κάνει αγώνα δρόμου για να προλάβει τον τελικό και έχει παραδώσει σεμινάριο άμυνας επί 120', υπερνικώντας τις κράμπες και την εξάντληση.
- “Τη νοοτροπία του νικητή την απέκτησα στη Γιουβέντους. Εκεί κατάλαβα ότι το να νικήσεις είναι υποχρέωση, το να είσαι σε ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του κόσμου σε υποχρώνει να θες επιτυχίες. Για μένα η Ιταλία είναι το Τορίνο, η Γιουβέντους με έκανε ποδοσφαιριστή, νικητή, γι’ αυτό και θα είναι για πάντα στην καρδιά μου”
Ζινεντίν Ζιντάν
- "Μια μέρα πήγα τον Γκασκόιν σε μια τηλεοπτική εμφάνιση. Στο δρόμο του ζήτησα να υπογράψει κάτι φωτογραφίες του που προοριζόταν για αυτόγραφα. Αργότερα ανακάλυψα πως είχε υπογράψει τις δικές του αλλά και όλων των άλλων που είχε το κουτί. Κατέληξα να έχω εικόνες του Γκράβεσεν με αφιέρωση Γκασκόιν. Θύμωσα μαζί του και δεν του μιλούσα στην επιστροφή. Το άλλο πρωί με ξύπνησε η γυναίκα μου ρωτώντας: 'Άλαν, γιατί το ψωμί του τοστ μας έχει υπογραφή Γκασκόιν;' Είχε ανοίξει τα ψώνια που είχα στο αμάξι και είχε γράψει σε κάθε φέτα ψωμί 'Τις καλύτερες ευχές μου, Πολ Γκασκόιν'! Πως μπορείς να μείνεις θυμωμένος για καιρό με αυτόν τον τύπο;"
Άλαν Μάιερς
- "Δουλεύω σε εμπόλεμες περιοχές από το 1982. Το ποδόσφαιρο με έχει βγάλει από δύσκολη θέση αμέτρητες φορές. Είναι το όπλο κάθε πολεμικού ανταποκριτή για να κερδίσει τη συμπάθεια κάποιου. Οδηγείς σε ένα δρόμο και βλέπεις μπροστά σου μπλόκο με οπλισμένους να σε σημαδεύουν. Ξέρεις ότι δεν θα διστάσουν να πυροβολήσουν χωρίς λόγο. Γι'αυτό τους μιλάς για μπάλα και χαλαρώνουν. Τους λες ότι είσαι από την Ισπανία, τους αναφέρεις τον Μέσσι ή τον Ρονάλντο, τη Ρεάλ και τη Μπάρτσα και αμέσως σου πιάνουν την κουβέντα!"
Ζερβάσιο Σάντσες
(Ισπανός δημοσιογράφος)
- " Nα έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει, ένα χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά "......... Καλά Χριστούγεννα !!!
Sicario
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου