Παιχνίδια – τελικοί για την πρόκριση, με νικητές και χαμένους

 

 

 

 

    Φινάλε χθες για τους ομίλους του Champions league, με μεγάλο ενδιαφέρον και με αρκετά ματς τελικούς. Την Τρίτη χαμογέλασαν οι Λάτσιο, Δυναμό Κιέβου και Λειψία, ενώ έφυγαν απογοητευμένες οι Μπριζ (που είχε δοκάρι στο φινάλε), Φερεντσβάρος και Μάντσεστερ Γιουνάιντεντ. Την Τετάρτη έφυγαν ευτυχισμένες από το χορτάρι η Αταλάντα, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η ΡΕΑΛ, η Γκλάντμπαχ (παρά την ήττα της) και ο Ολυμπιακός που έστω και με ήττα προκρίθηκε στο Γιουρόπα που ήταν και μονός στόχος που του είχε απομείνει. Με «κλάματα» γύρισαν σπίτια τους ο Άγιαξ, η Σάλτσμπουργκ και η Ίντερ.

    Για 2^η σερί χρονιά στα νοκ άουτ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης η Λειψία και η Αταλάντα που είχαν εξαιρετική πορεία και πέρυσι. Καλή παρθενική παρουσία από τις Φερεντσβάρος και Μίντιλαντ που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων παρά το φθηνό ρόστερ και την απειρία τους. Προσπάθησαν και έπαιξαν μπάλα, τιμώντας τη φανέλα τους !

   Πρώτη παρουσία στα νοκ άουτ για την άλλοτε ομάδα-καμάρι των Γερμανών Μπορούσια Μενχεγκλάντμπαχ, ενώ η Λάτσιο επιστρέφει μετά από 20 χρόνια !Από εκεί και πέρα οι συνήθεις ύποπτοι, αυτοί που βλέπουμε κάθε χρόνο….

 

Πάμε να δούμε έναν έναν τους ομίλους.

 

 

1^ος όμιλος

 

Εδώ είχαμε τον τελικό στο Σάλτσμπουργκ όπου πριν τους αγώνες η Ατλέτικο Μαδρίτης είχε 6 βαθμούς και πήγαινε για 2 αποτελέσματα και η Σάλτσμπουργκ ήταν στην 3^η θέση και χρειαζόταν μόνο νίκη για να υποσκελίσει τη μεγάλη αντίπαλο της. Η Αυστριακή ομάδα είχε ευκαιρίες, είχε 57% κατοχή μπάλας, δημιούργησε 14 τελικές έναντι 5 των Ισπανών και κέρδισε 7 κόρνερ αντί 2 της Ατλέτικο. Ο Σαμποζλάι είναι πολύ μεγάλος παίκτης, τυχερή όποια ομάδα τον αποκτήσει τώρα τον Γενάρη. Ειδικά στη φάση που ντριμπλάρει τον αντίπαλο του, μπαίνει κάθετα, παίζει το 1-2 με συμπαίκτη του, πατάει περιοχή και πλασάρει λίγο άουτ είναι όλα τα λεφτά.

Στην ουσία όμως η Ατλέτικο και ο Όμπλακ κράτησαν στα μετόπισθεν. Στην επίθεση? Αρκούσαν μια στημένη φάση στο 39΄για να ανοίξει το σκορ με κεφαλιά ο κεντρικός αμυντικός Χερμόζο και μια αντεπίθεση στο 86΄ για να κλειδώσει το παιχνίδι ο Γιανίκ Καράσκο. Η Ατλέτικο στους «16» και η Σάλτσμπουργκ στο Γιουρόπα.

 

Στο άλλο ματς η Μπάγερν επιβλήθηκε με 2-0 της Λοκομοτιβ Μόσχας, σε ένα αδιάφορο από κάθε άποψη παιχνίδι.

 

 

2^ος όμιλος

 

Δύο ματς τελικοί, τεράστιο το ενδιαφέρον. Πριν τους αγώνες η βαθμολογία είχε ως εξής. Γκλάντμπαχ 8, ΡΕΑΛ 7, Σαχτάρ 7 και Ίντερ 5. Τα μεγάλα ονόματα, ΡΕΑΛ και Ίντερ, έπαιζαν στις έδρες του και με νίκη εξασφάλιζαν την πρόκριση τους. Η ΡΕΑΛ τα κατάφερε. Η Γκλάντμπαχ έχασε με το που πάτησε Μαδρίτη, από το αεροδρόμιο. Πολλές οι 13 κούπες, θάμπωσαν τους Γερμανούς, βάρυναν τους ώμους και τα πόδια τους. Μόλις στο 9΄ο Μπενζεμά έβαλε μπροστά τη ΡΕΑΛ και στο 31΄σφράγισε τη νίκη. Είχαν κι άλλες καλές φάσεις οι Μαδριλένοι και δοκάρια για να φτάσουν σε μεγάλο σκορ. Κέρδισαν δίκαια, με τη φανέλα και την κλάση τους και προκρίθηκαν.

   Παραδόξως μαζί τους προκρίθηκε και η Μπορούσια Μενχεγκλάντμπαχ, για 1 φορά στην ιστορία της. Πως? Εκμεταλλευόμενη την αυτοκτονία της Ίντερ που έμεινε στο 0-0 με τη Σαχτάρ. Αν και κυριάρχησε και δημιούργησε ευκαιρίες, απέτυχε να σκοράρει. Με 16 τελικές, 13 κόρνερ και 57% κατοχή μπάλας δε βρήκε γκολ, έχοντας στην επίθεση της Λουκάκου και Λαουτάρο Μαρτίνεζ, αλλά και Αλέξις Σάντζεζ και Πέρισιτς. Κάτι δεν κάνει καλά ο Κόντε στην Ευρώπη. Τόσα χρόνια προπονητής και δεν έχει προχωρήσει ποτέ. Και δεν ήταν σε μικρές ομάδες. Η κατάρα του Ελευθερόπουλου…..

 

 

3^ος όμιλος

 

Ο όμιλος του Ολυμπιακού. Η Σίτι κέρδισε με 3-0 τη Μαρσέιγ και έδωσε την πρόκριση στους ερυθρολεύκους. Είχε τον έλεγχο του παιχνιδιού η ομάδα του Πεπ, δεν απειλήθηκε ουσιαστικά από τους Μαρσεγέζους και στο 2^ο ημίχρονο, όταν ο αντίπαλος κουράστηκε, καθάρισε το ματσάκι με 3 γκολ.

Στο Φάληρο, ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω με ένα ανόητο πέναλτι του Χολέμπας. Από εκεί και πέρα η Πόρτο με σωστή τακτική προσέγγιση από τον Κονσεϊσάο έλεγξε πλήρως το παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ισοφαρίσει στο 15΄ στη μεγάλη ευκαιρία του Μασούρα και να βλέπαμε άλλο παιχνίδι, αλλά με τα «αν» δε γίνεται δουλειά. Πλάσαρε απελπιστικά άστοχα ο διεθνής εξτρέμ. Ο Μάρτινς ρίσκαρε βάζοντας νωρίς, στο 35΄, τον Φορτούνη αντί του Καμαρά αλλά δεν του βγήκε. Του έλειψαν στη συνέχεια η ένταση, η ταχύτητα και τα τρεξίματα του Αφρικανού. Το παιχνίδι πήγε σε λίγες φάσεις. Ο Ολυμπιακός ουσιαστικά είχε μόνο μία ακόμα καλή ευκαιρία για να ισοφαρίσει. Από την πάσα του Φορτούνη στον Ελ Αραμπί το πλασιέ του οποίου πέρασε άουτ. Ε, σε μια αντεπίθεση στο 77΄η Πόρτο βρήκε το 2^ο γκολ. Ο Χολέμπας έχασε τη μονομαχία στον αέρα και στη συνέχεια έκανε τον τραυματία, και ο Ουρίμπε σκόραρε. Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Κακός απολογισμός για τον Ολυμπιακό στον όμιλο. Έδειξε ότι δεν είναι γι αυτό το επίπεδο. Το γράφω κι ας ενοχλήσει. Χρειάζεται πολύ δουλειά από τον Μάρτινς αν θέλει να κάνει πορεία στο Γιουρόπα.

 

 

4^ος όμιλος

 

Το μεγάλο ματς ήταν στο Άμστερνταμ εδώ. Πριν το παιχνίδι η Αταλάντα ήταν 2^η στον όμιλο με 8 βαθμούς και ο Άγιαξ 3^ος με 7. Οι Ολλανδοί ήθελαν μόνο νίκη για να προκριθούν. Ο Γκασπερίνι παρέταξε με αμυντικούς προσανατολισμούς την ομάδα του ως κλασικός Ιταλός. Τρεις κεντρικούς αμυντικούς, οι πλάγιοι μπακ να μην ανεβαίνουν πολύ και τρεις χαφ. Στην επίθεση Ζαπάτα και Πάπου Γκόμεζ. Ο Άγιαξ πήρε την κατοχή της μπάλας και έψαξε το γκολ, χωρίς να έχει τις πολλές ή τις μεγάλες ευκαιρίες. Μου άρεσε ο 20χρονος Βραζιλιάνος δεξιός εξτρέμ Άντονι. Παρότι μικρός το δέμας άντεχε τα τζάρτζ και δεν έπεφτε με τίποτα ! Το παιχνίδι κρίθηκε στην αποβολή του Γκραβενμπερχ, του χαφ του Άγιαξ, στο 79΄. Εκεί που ο Αίαντας ετοιμαζόταν για την τελική του αντεπίθεση, να ρισκάρει και τα παίξει όλα για όλα, έμεινε με παίκτη λιγότερο και άλλαξαν οι ισορροπίες. Οι Ιταλοί εκμεταλλεύτηκαν την αριθμητική τους υπεροχή και με τον Μουριέλ στο 85΄σφράγισαν την πρόκριση. Για 2^η σερί χρονιά στα νοκ άουτ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης οι «Μπεργκαμάσκι»…. το αξίζουν!

 

Στο άλλο παιχνίδι η Λίβερπουλ, αν και προηγήθηκε μόλις στο 1^ο λεπτό με τον Σαλάχ, έκανε αγγαρεία. Η Μίντιλαντ κυνήγησε τη νίκη και έφτασε κοντά στο να καταφέρει να την πάρει. Της αξίζουν συγχαρητήρια για την προσπάθεια της, τόσο χθες, όσο και συνολικά στον όμιλο !

 

5^ος όμιλος

 

Ένας αδιάφορος όμιλος όπου όλα είχαν κριθεί. Στο Λονδίνο η Τσέλσι ισοφάρισε την Κράσνονταρ στο 28΄, εξασφάλιζε με την ισοπαλία την 1^η θέση και από εκεί και μετά το ματσάκι πήγε χαλαρά. Το έλεγξε πολύ εύκολα, αν και δεν πέτυχε 2^ο γκολ που θα της χάριζε τη νίκη.

Στη Γαλλία η Σεβίλλη κατέβηκε με βασικούς μετά την 4αρα που εισέπραξε την προηγούμενη αγωνιστική στην έδρα της από την Τσέλσι. Η Ρεν έπαιξε ποδόσφαιρο. Είχε 55% κατοχή, 10 κόρνερ και 17 τελικές. Παρόλα αυτά έχασε άνετα με 1-3, μειώνοντας μάλιστα το σκορ με πέναλτι στο τέλος. Φάνηκε η μεγάλη διαφορά εμπειρίας σε ματς αυτού του επιπέδου. Αποδείχθηκε ξανά ότι αυτή η Σεβίλλη είναι κυνική, άρα και επικίνδυνη για όποιον βρει μπόσικο από δω και πέρα στα νοκ άουτ.

 

6^ος όμιλος

 

Στον όμιλο αυτό η Ντόρντουμντ είχε εξασφαλίσει την πρόκριση. Ήθελε μια ισοπαλία για την πρωτιά. Τελικά, αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ, στο 2^ο ημίχρονο πήρε τη νίκη στην Αγία Πετρούπολη κόντρα στη Ζενίτ και περιμένει τον αντίπαλο της στην κλήρωση.

Στη Ρώμη, η Μπριζ πήγε έχοντας 7 βαθμούς έναντι 9 της Λάτσιο. Οι Βέλγοι ήθελαν μόνο νίκη. Δύσκολο φαινόταν και δύσκολο αποδείχθηκε. Παρόλα αυτά έφτασαν κοντά. Πως ? εκμεταλλευόμενοι το άγχος των αντιπάλων τους. Ο Σιμόνε Ινζάγκι έχει δημιουργήσει μια εξαιρετική ομάδα στη Λάτσιο. Πέρυσι διεκδίκησε τον τίτλο από Γιούβε και Ίντερ και αν δεν υπήρχε η διακοπή λόγω κορονοϊού πιστεύω θα τον έπαιρνε. Όμως δεν είναι στα σαλόνια εδώ και χρόνια, οπότε δεν ξέρει από ματς τελικούς,, δεν είναι συνηθισμένη ως ομάδα, οι παίκτες της δεν είναι μπαρουτοκαπνισμένοι. Προηγήθηκαν στο 12 οι Λατσιάλοι και στην επόμενη φάση ισοφαρίστηκαν. Προηγήθηκαν ξανά στο 27΄και στο 39΄η Μπριζ έμεινε με 10 παίκτες. Ε, στο 2^ο ημίχρονο η Λάτσιο σπατάλησε τρεις καλές ευκαιρίες να καθαρίσει το ματσάκι και κατάφερε να ισοφαριστεί στο 76΄. Συνέπεια αυτού ήταν να κλειστεί πίσω στα τελευταία λεπτά για να κρατήσει το σκορ. Η Μπριζ είχε τρεις τελικές στο παιχνίδι. Οι δύο μπήκαν γκολ, η Τρίτη πήγε στο δοκάρι στο 92΄….. Ο Θεός του ποδοσφαίρου αποφάσισε. Η Λάτσιο γλίτωσε και θα είναι στα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ, ξανά, μετά από 20 χρόνια !!!

 

7^ος όμιλος

 

Μέσι και Κριστιάνο αντάμωσαν ξανά ως αντίπαλοι στο γήπεδο. Αδιάφορο το παιχνίδι, ίσως μόνο για την 1η θέση, που γι αυτές τις ομάδες δεν είναι και πανάκεια. Σε κακή κατάσταση η Μπάρτσα τον τελευταίο καιρό, της στράβωσε και το παιχνίδι οπότε έχασε δίκαια. Πάντως το 1ο πέναλτι στον Κριστιάνο δεν ήταν. Αμφότεροι οι δύο σταρ δεν είχαν μεγάλη επιρροή στο παιχνίδι παρότι ο CR7 σκόραρε δις με πέναλτι. Με 0-2 η Μπάρτσα έβγαινε πρώτη στον όμιλο, δεν ασχολήθηκε όμως. Μου άρεσε ο ΜακΚένι από τη Γιούβε και ο Τρινκάο από τους Καταλανούς. Ο Ρονάλντο τους χαιρέτησε όλους, αγκάλιασε τον Μέσι, ο οποίος άλλαξε φανέλα με τον μεγάλο Μπουφον και την παράσταση έκλεψε η δήλωση του Κριστιάνο στο τέλος :

 

 

«Πάντα είχαμε μια εγκάρδια σχέση. Μοιραστήκαμε βραβεία για 12, 13 ή 14 χρόνια και ποτέ δεν τον είδα σαν εχθρό. Πάντα προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για τον σύλλογό του και την Εθνική του ομάδα, όπως κι εγώ. Είναι λίγο και τα media που δημιούργησαν αυτή την αντιπαλότητα. Ήμουν πάντα πολύ καλός μαζί του και το ίδιο θα σας πει κι αυτός, αλλά ξέρουμε ότι πάντα στο ποδόσφαιρο, μια αντιπαλότητα, δημιουργεί μεγαλύτερο ενθουσιασμό σε όλους».

 

Στο άλλο παιχνίδι του ομίλου παιζόταν η 3^η θέση για το Γιουρόπα. Η κλασσική Δυναμό Κιέβου πήρε τη νίκη χωρίς να το καταλάβει ο αντίπαλος της. Όπως πριν 3 χρόνια η ΑΕΚ και πριν 2 ο Ολυμπιακός. Η Φερντσβάρος ήταν καλύτερη, είχε τη μπάλα και έπαιξε ποδόσφαιρο, έφτιαξε ευκαιρίες, κέρδισε κόρνερ και φάουλ. Δεν κατάφερε να σκοράρει. Χωρίς να το καταλάβει δέχθηκε ένα γκολ και έχασε. Γύρισε στην Ουγγαρία αποκλεισμένη και με την απορία για το πώς συνέβη αυτό….

 

8^ος όμιλος

 

Μάχη μεταξύ τριών ομάδων για δύο θέσεις. Στο Παρίσι είχαμε τη διακοπή την Τρίτη καθώς η Μπασάκσεχιρ έφυγε από τη γήπεδο στο 14^ο λεπτό μετά το ρατσιστικό σχόλιο του Ρουμάνου 4^ου διαιτητή για τον βοηθό προπονητή Γουεμπό. Το ματς συνεχίστηκε χθες και αναμενόμενα οι Γάλλοι νίκησαν με 5-1 και προκρίθηκαν ως πρώτοι στον όμιλο. Τρία γκολ ο Νέιμαρ που έδειξε να βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση. Είναι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Βρήκε κίνητρο γιατί βλέπει ότι η ομάδα μπορεί να πάρει κούπα Τσάμπιονς Λιγκ και αυτός το βραβείο του κορυφαίου παίκτη. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

 

Το άλλο ματς, στη Λειψία ήταν τελικός. Αμφότερες οι ομάδες ήξεραν ότι η Παρί θα κερδίσει και θα πάρει τη μία θέση, οπότε έμενε άλλη μία γι αυτές. Η Γιουνάιντεντ βολευόταν και με την ισοπαλία.  Αντιμετώπιζε την ομάδα που πριν λίγο καιρό, στον 1^ο γύρο, είχε σκορπίσει στο «Ολντ Τράφορντ» με 5-0. Ε, χθες μπήκε στο γήπεδο σαν κοιμισμένη. Στο 2΄ ο Ανχελίνο άνοιξε το σκορ για τους Γερμανούς και στο 12΄ο ίδιος παίκτης έδωσε την ασσίστ στον Χαϊντάρα να κάνει το 2-0. Στο πρώτο ημίχρονο δεν υπήρχε Γιουνάιντεντ στο γήπεδο. Στο 29΄ακυρώθηκε κι άλλο γκολ των Γερμανών που έκαναν ότι ήθελαν στο παιχνίδι. Ο Σόλσκιερ έκανε τον καλύτερο ύπνο της ζωής του στον πάγκο. Ξεκίνησε το ματς με τρεις στόπερ και με αριστερό στόπερ τον Λουκ Σο που είναι μπακ. Αριστερός μπακ ήταν ο Τέγιες που δεν τον έβλεπε ο Χαϊντάρα και δεξιός ο Γιαν Μπισάκα που τον ξευτέλισε ο Ανχελίνο. Χαφ οι ΜακΤομινέι και Μάτιτς που αποδείχθηκαν πολύ αργοί για τους παίκτες της Λειψίας. Στο ημίχρονο ο Νορβηγός άλλαξε τη διάταξη. Πέρασε τον Φαν Ντε Μπεεκ αντί του Τέγιες και το γύρισε σε τετράδα στην άμυνα και η Γιουνάιντεντ άρχισε να παίρνει μέτρα και να ασκεί κάποια πίεση. Στο 61΄πέρασε τον Πογκμπά αντί του γέρο- Μάτιτς και τον Γουϊλιαμς αντί ου Σο. Ήταν όμως άτυχος. Εκεί που η ομάδα του ανέβηκε συνέβη το κακό. Στο δοκάρι το φάουλ του Μπρούνο Φερνάντεζ στο 68΄ και στην αμέσως επόμενη κατεβασιά της Λειψίας, μια ψόφια σέντρα του Ανχελίνο, ο Μαγκουάιρ κοιτούσε τη μπάλα, ο Ντε Χέα δε βγήκε να τη μαζέψει και έτσι παρεμβλήθηκε ο Κλάιφερτ και έκανε το 3-0 στο 69΄. Η Γιουνάιντεντ μείωσε με πέναλτι στο 80΄και με αυτογκόλ στο 82΄αλλά δε βρήκε το γκολ της ισοφάρισης….. Αποδείχθηκε για ακόμη φορά λίγη, όπως και ο προπονητής της….

 

    Τη Δευτέρα 14 Δεκέμβρη γίνεται η κλήρωση στη Νιον της Ελβετίας με τη Μπάρτσα να είναι στους αδύναμους και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα ονόματα στους ισχυρούς. Για να δούμε ποιος θα είναι ο άτυχος. Με την παρέα του Μέσι, όπως και για καμιά άλλη ομάδα, να μη μπορεί να ξέρεις πως θα είναι σε 2-3 μήνες από τώρα. Πάντως, όπως και να ‘ χει και φέτος αναμένεται να γίνει «σφαγή» για την κούπα….

                                                                                               SAM

                                                                                                

Δεν περπάτησε στο νερό…. πέταξε στο χορτάρι !

«Εμένα, με πήραν από τη Βίγια Φιορίτο και με μια κλωτσιά με έστειλαν κατευθείαν στο Παρίσι, στον Πύργο του Άιφελ. Εγώ φορούσα το ίδιο παντελόνι χειμώνα – καλοκαίρι, εκείνο το κοτλέ. Εκεί μου ζήτησαν να χορέψω ένα σκοπό που εκείνοι ήθελαν. Μέσα μου όμως ήμουν πάντοτε ο ίδιος Ντιέγκο, αυτός της Βίγια Φιορίτο. Έκανα ότι μπορούσα….. δε νομίζω ότι τα πήγα κι άσχημα…»

 

 

 

Η πορεία του

 

    Αυτό ήταν πάντα ο Ντιέγκο, εκείνο το παιδί στη Βίγια Φιορίτο που έκανε κόλπα με τη μπάλα. Σκορπιός στο ζώδιο, γεννήθηκε στις 30 Οκτώβρη του1960. Στο προάστιο Λανούς του Μπουένος Άιρες και μεγάλωσε σε μια παραγκούπολη, σε ένα λασπότοπο με το προσωνύμιο Βίγια Φιορίτο.  Στα 15 του συστήθηκε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κοινό, έκανε ντεπούτο με τη φανέλα της Αργεντίνος Τζούνιορς. Έμεινε εκεί έως το 1981, έπαιξε 166 ματς και πέτυχε 116 γκολ ! Τη σαιζόν 1980 σκόραρε 42 φορές, περισσότερες από κάθε άλλον επιθετικό σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου.

 

    Το 1981 μεταγράφηκε στην αγαπημένη του Μπόκα, όπου έμεινε για 2 χρόνια και κατέκτησε το πρωτάθλημα μαζί της, έχοντας 28 γκολ σε 40 ματς. Ταυτόχρονα, το 1978 σε ηλικία 17 χρονών, με παρέμβαση Πασαρέλα, κόπηκε από την αποστολή της εθνικής για το Μουντιάλ. Ήταν ο τελευταίος που κόπηκε από την αρχική προεπιλογή των 40 παικτών (ανάμεσα του και ο Χουάν Ραμόν Ρότσα), 13 ημέρες πριν την έναρξη του παγκοσμίου κυπέλλου. Του το κράτησε του Πασαρέλα και ήταν αυτός που τον «έκοψε» από το Μουντιάλ του 1986….

    Το 1979 με την εθνική Ελπίδων της Αργεντινής κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο νέων στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Στο Μουντιάλ του 1982 στα γήπεδα της Ισπανίας δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, δεν ήταν έτοιμος ακόμα. Αποβλήθηκε στο ματς με τη Βραζιλία, η ομάδα αποκλείστηκε και το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κοινό έπρεπε να περιμένει 4 ακόμα χρόνια για την άφιξη του Μεσσία.

   Το καλοκαίρι του 1982, με ποσό ρεκόρ, πήρε μεταγραφή για τη Μπαρτσελόνα. Η πόλη αποδείχθηκε αφιλόξενη για τον Ντιέγκο. Την 1^η σαιζόν διαγνώστηκε με ηπατίτιδα και έμεινε αρκετό διάστημα εκτός γηπέδων. Τη 2^η σαιζόν, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1983, ο «χασάπης» του Μπιλμπάο, Άντονι Γκοϊγκοετσέα, του έδωσε τα πόδια στο χέρι. Πάλι εκτός για αρκετό καιρό.  Ταυτόχρονα φήμες έκαναν λόγω για χρήση ναρκωτικών. Η κατάθλιψη του τραυματισμού? (Με τη Μπάρτσα κατέκτησε απλά και μόνο ένα κύπελλο Ισπανίας).

     Μ’ αυτά και μ’ αυτά το καλοκαίρι του ’84, ξανά με ποσό ρεκόρ, η Μπαρτσελόνα πούλησε τον Μαραντόνα στη Νάπολι. Και εκεί ξεκίνησε η εκτόξευση, γράφτηκε η ιστορία. Θετική και αρνητική. Ο τόπος, η πόλη, ο νότος ταίριαξε στην ιδιοσυγκρασία του και στον ιδιαίτερο ψυχισμό του. Ήταν κοντά στη Λατινοαμερικάνικη νοοτροπία και τρόπο ζωής.

 

 

Τι παίκτης ήταν

 

      Ακόμα και σήμερα όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο αναφέρονται στη Μίλαν των τριών Ολλανδών, των Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Ράικαρτ. Στη Μίλαν του Αρίγκο Σάκι, του Μπαρέζι, του Μαλντίνι, του Αντσελότι και του Ντοναντόνι. Ε, αυτή η Μίλαν πήρε 2 πρωταθλήματα, το 1988 και το 1989 και άλλα δύο πήρε η Νάπολι του Ντιέγκο (1987 και 1990), ανάμεσα στα 2 Μουντιάλ. Τους έπαιξε στα ίσα. Συν ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ που τότε ήταν πιο δύσκολο από το πρωταθλητριών γιατί, τότε, στην πρώτη τη τάξη διοργάνωση έπαιζε μόνο μια ομάδα από κάθε χώρα, η πρωταθλήτρια, ενώ στο ΟΥΕΦΑ πήγαιναν όλες οι υπόλοιπες ισχυρές. Στο καμπιονάτο τότε υπήρχε η Ίντερ των τριών Γερμανών (Ματέους- Κλίσμαν- Μπρέμε) και του Μπέργκομι, η Γιουβέντους του Καμπρίνι, του Πλατινί και του Ρας, η Ρόμα του Φέλερ, η Ουντινέζε του Ζίκο και γενικά όλες οι Ιταλικές ομάδες είχαν στις τάξεις του το afan gaute του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ε, όλους αυτούς ο Ντιέγκο απλά δεν τους έβλεπε.

     Ο Ντιέγκο, πέρα από κορυφαίος ντριμπλέρ ever,  ήταν πολύ γρήγορος με τη μπάλα στα πόδια. Ε, εκεί πάνω στη φουλ ταχύτητα και με 2 και 3 αντιπάλους κρεμασμένους πάνω του, είχε την οξυδέρκεια, όχι απλά να δει την κίνηση του συμπαίκτη του και του αντιπάλου, αλλά να προβλέψει και την επόμενη κίνηση τους, ώστε να καταφέρει να περάσει τη μπάλα ανάμεσα από δεκάδες πόδια, κυριολεκτικά από την τρύπα της βελόνας και στο σωστό timing, ούτως ώστε ο συμπαίκτης του να τη βρει έτοιμη, σερβιρισμένη μπροστά του και με τον αντίπαλο εξουδετερωμένο ! Αν δεν έπαιζε μπάλα θα μπορούσε να γίνει ελεύθερος σκοπευτής….

    Αυτό που είχε ο Μαραντόνα, η σχέση του με τη μπάλα, ο έλεγχος της, η αγάπη που τους συνέδεε, δεν το αποκτάς με προπόνηση και δουλειά. Γεννιέσαι απλά με το χάρισμα !

 

 

Η Εθνική Αργεντινής

 

      O el pibe de oro έπαιξε 91 παιχνίδια με το εθνόσημο και σκόραρε 34 φορές. Το 1986 κατέπληξε το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κοινό. Στον προημιτελικό κόντρα στην Αγγλία άφησε το στίγμα του ανεξίτηλο για όσο υπάρχει ποδόσφαιρο. Η πονηριά, η κλεψιά, η τέχνη, το ταλέντο  και η μαγεία στον ίδιο καμβά. Μείναμε όλοι αποσβολωμένοι. Στον ημιτελικό με το Βέλγιο τους πήρε κυριολεκτικά μόνος του, ίσως το καλύτερο του παιχνίδι, πέτυχε τα δύο γκολ και έστειλε την Αργεντινή στον τελικό. Εκεί, οι Γερμανοί τον ήξεραν, τον περίμεναν, έπεσαν πάνω του και δεν τον άφησαν να ακουμπήσει μπάλα. Παρόλα αυτά, στο 86^ο λεπτό, κουρασμένος και απογοητευμένος και με 5 Γερμανούς γύρω του είδε το κενό, τον διάδρομο και τον συμπαίκτη του, τον Μπουρουσάγα και του πέρασε ιδανικά τη μπάλα. Έβαλε τη σφραγίδα του στη νίκη !

    Στο Μουντιάλ του 1990 ήταν ο καλύτερος Μαραντονα που έχω δει. Ώριμος και αποφασισμένος. Απέδειξε σε όλους ότι ο θρόνος του ανήκει. Σε ένα παγκόσμιο κύπελλο που ήταν μόνιμα ξαπλωμένος στο χορτάρι από τα σκληρά μαρκαρίσματα των αντιπάλων. Που τότε το τάκλιν από πίσω στα πόδια δεν τιμωρούνταν με κόκκινη κάρτα. Που στο ποδόσφαιρο είχε κυριαρχήσει η άμυνα και πολλά παιχνίδια έληγαν 0-0 ή με μόλις ένα γκολ συγκομιδή. Έβγαλε τεράστια προσωπικότητα και οδήγησε ξανά την Αργεντινή στον τελικό. Δίχασε μια χώρα, την Ιταλία, με τους διοργανωτές να κάνουν το λάθος και να ορίζουν τον ημιτελικό ανάμεσα στη γηπεδούχο Ιταλία και την Αργεντινή του Ντιέγκο στη Νάπολι. Ο Ντοναντόνι νικήθηκε από τον τερματοφύλακα Γκοϊγκοϊτσέα, ο Ντιέγκο σκόραρε και πανηγύρισε, ο Σερένα νικήθηκε κι αυτός από τον τερματοφύλακα. Η Αργεντινή στον τελικό. Οι Ιταλοί του το κράτησαν…..

    (Την επόμενη σαιζόν, το 1991, ο Ντιέγκο συνελήφθη για χρήση κοκαΐνης και τιμωρήθηκε με 1,5 χρόνο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο.)  

    Στον τελικό δεν τον άφησαν να ξαναπάρει την κούπα. Με πέναλτι –φάντασμα χάρισαν το τρόπαιο στους Γερμανούς. Βγήκε και μίλησε. Κατηγόρησε για μαφιόζικες πρακτικές τη FIFA και τον πανίσχυρο τότε πρόεδρο της, Ζοάο Χαβελάτζε. Πρόσθεσε κι άλλους εχθρούς στη λίστα του….

 

    Κατάφερε και επέστρεψε στο ποδόσφαιρο. Τη σαιζόν 1992-93 έπαιξε 26 ματς με τη φανέλα της Σεβίλλης και πέτυχε και 5 γκολ. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Αργεντινή και έπαιξε 5 παιχνίδια με τη φανέλα της Νιούελς Όλντ Μπόις. Σημαδιακό, ότι στα εφηβικά της έπαιζε ο 6χρονος τότε Λίο Μέσι !

    Βρήκε κίνητρο για το επερχόμενο Μουντιάλ, γυμνάστηκε και στα 34 του παρουσιάστηκε fit και σε εξαιρετική κατάσταση. Μου έμεινε η έξυπνη πάσα στο φάουλ που έγινε γκολ κόντρα στη Νιγηρία και φυσικά ο πανηγυρισμός στο γκολ που πέτυχε κόντρα στην εθνική μας. Στο παιχνίδι που έμελε να είναι και το τελευταίο του με το εθνόσημο. Με το που τελείωσε το παιχνίδι, μια νοσοκόμα τον έπιασε από το χέρι και δεν τον άφησε στιγμή. Όλοι ξέρανε τι έκανε. Οι ισχυροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τον τελειώσουν. Και τότε,  το ’94 βγήκε και μίλησε. Κατηγόρησε τους υπευθύνους της FIFA ότι βάζουν τους αγώνες ντάλα μεσημέρι για να κονομάνε, αδιαφορώντας για τους παίκτες.  Έδωσε δικαιώματα, προκάλεσε και τον χτύπησαν στις αδυναμίες του. 

Πιάστηκε ντοπαρισμένος και τιμωρήθηκε ξανά με 1,5 χρόνο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο. Πιστεύω ότι τον φοβήθηκαν. Είμαι σίγουρος ότι θα πήγαινε μακριά και σε κείνο το Μουντιάλ. Ίσως και να το κατακτούσε. Στα ημιτελικά θα ήταν δύσκολο να τον πιάσουν και να τον αποκλείσουν….

    Ξαναβρήκε τη δύναμη και έπαιξε για 2 χρονιές με τη Μπόκα, για 30 ματς, πετυχαίνοντας και 7 γκολ! Επισήμως σταμάτησε να είναι ποδοσφαιριστής το 1997. Στις 25 Οκτωβρίου έπαιξε για ένα ημίχρονο στο ντέρμπι με τη Ρίβερ και έδωσε τη θέση του στον Ρικέλμε…

 

 

 

Η Ζωή μετά τη μπάλα

 

     Από εκεί και μετά το έριξε στις καταχρήσεις. Το 2000 έκανε τη μεγαλύτερη ντρίμπλα της ζωής του, στο δυσκολότερο αντίπαλο. Στο θάνατο…... Πήγε για απεξάρτηση στην Κούβα και έζησε εκεί για 5 χρόνια με τον φίλο του τον Φιντέλ. Το 2005 γύρισε στην Αργεντινή, έκανε επέμβαση στο στομάχι για να χάσει κιλά, αλλά το 2007 παρουσίασε πρόβλημα στο συκώτι από το αλκοόλ. Καθάρισε και έγινε προπονητής στην Εθνική. Το 2010 στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής, με το Μέσι στη σύνθεσή της, η Αργεντινή του κόουτς Ντιέγκο αποκλείστηκε στους «8» με τεσσάρα από τους Γερμανούς.

     Μέχρι το θάνατό του έκανε τον προπονητή. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να βγάλει τον παίκτη από μέσα του.

Όπως είπε και ίδιος : "Ακόμη κι αν ήμουν καλεσμένος σε επίσημο δείπνο, ντυμένος στα λευκά, εάν έβλεπα μια λασπωμένη μπάλα να έρχεται κατά πάνω μου, θα τη σταματούσα με το στήθος."

 

 

 

Το στίγμα του

    Για το χαρακτήρα του? Έγραψαν κάποιοι το επιτυχημένο «υπήρξε ταυτόχρονα ο πιο δυνατός και ο πιο αδύναμος». Δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη διασημότητα και την προβολή. Δεν είχε τη στήριξη πίσω του. Ούτε από την οικογένεια του, που οι άνθρωποι δεν είχαν το υπόβαθρο, ούτε από συμβούλους κλπ. Άλλη εποχή τότε, αν έδινες πρόσβαση σε κάποιον να διαχειριστεί το δημόσιο προφίλ σου και τα οικονομικά σου ήταν σίγουρο ότι θα σε εκμεταλλευόταν, θα σε έκλεβε. Βασικό το ότι δεν είχε και τι μόρφωση. Ένας GOAT που πέθανε χωρίς να γνωρίζει πόσα λεφτά έχει αλλά και πόσα παιδιά έχει  !!! Κατάφερε όμως να έχει ακούσει το επώνυμο του και μια υπέργηρη γυναίκα σε κάποιο χωρίο στα βάθη της Αφρικής !!!!!

  Στις αρχές της δεκαετίας του 90’ στη χώρα μας υπόβοσκε η κόντρα μεταξύ μπασκετικών και ποδοσφαιρικών. Αυτή περιελάμβανε και το ποιος ήταν πιο γνωστός, πιο διάσημος, ο Τζόρνταν ή ο Μαραντόνα. Για μένα βέβαια δεν υπήρχε σύγκριση, ούτε υπάρχει. Ακόμα και φέτος, το 2020, εξηντάρηδες αμφότεροι, πάει ο Τζόρνταν και κλαίει στην κηδεία του Κόμπε, βγάζει και το “the last dance” και φαίνεται πως η χρονιά του ανήκει. Και στο παραπέντε ο Ντιέγκο πάει και πεθαίνει και του παίρνει τη μπουκιά από το στόμα…. το 2020 θα του ανήκει για πάντα !

Ο Τζόρνταν είπε το περίφημο ¨και η ρεπουμπλικάνοι αγοράζουν παπούτσια» και ο Ντιέγκο τα έβαλε με τον ίδιο τον Πάπα της Ρώμης, βγήκε και τον ξευτέλισε…. Τα έβαλε ποτέ κανείς άλλος με τον ίδιο τον Πάπα? 

   

         

    Τόσες μέρες μετά το θάνατο του και παντού μιλάνε για τον Ντιέγκο. Όχι μόνο στην Αργεντινή που κηρύχτηκε εθνικό πένθος. Το ποδόσφαιρο τον τίμησε παντού, σε κάθε γήπεδο της γης. Οι παίκτες και οι προπονητές ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι ήταν αυτό που κατάφερε. Ο Πελέ κάθε μέρα τον αποθεώνει και του αποδίδει τιμές και αναγνώριση. Η Νάπολι έπραξε το ελάχιστο. Μετονόμασε το γήπεδο της από «Σάο Πάολο» σε «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα», αυτός ήταν ο δικός της Άγιος άλλωστε. Έκανε τα πάντα γι αυτή, έδωσε ανυπέρβλητη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους της, έκανε θαύματα….. Πέταξε στο χορτάρι !

                                                                                 SAM

Η επόμενη μέρα του Ελληνικού ποδοσφαίρου

 

                                        

     Το θέμα μας είναι η ανάπτυξη του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι αυτό γίνεται από τη βάση, όχι από την κορυφή. Δε θα πάμε στις πιο κάτω κατηγορίες όπου τα πράγματα δεν είναι απλά απογοητευτικά αλλά έχουν βαρέσει διάλυση. Το μαγαζί είναι κλειστό. Θα πούμε για τις ομάδες της 1^ης κατηγορίας, της Super league1. Όχι για Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Οι τρεις μεγάλοι έχουν από πίσω δυνατούς χρηματοδότες, παίζουν στην Ευρώπη, διαθέτουν πολύ κόσμο και είναι οικονομικά ισχυρές. Θα μιλήσουμε κυρίως για τους υπόλοιπους….

    Για να υπάρξει ανάπτυξη και να δημιουργηθεί ένα ισχυρό πρωτάθλημα και κατ’ επέκταση ένα ισχυρό ελληνικό ποδόσφαιρο πρέπει να πέσουν χρήματα. Αυτό, εν έτη 2020, δε μπορεί να γίνεται από παραμύθι φούρναρης επενδυτές. Από δήθεν σωτήρες. Κανένας δε βάζει τα λεφτά του χωρίς να προσδοκά ανταπόδοση της επένδυσής του, χωρίς να αποσκοπεί στο κέρδος. Αλλιώς είναι απατεώνας. Κάποιος λοιπόν που έρχεται να επενδύσει στο προϊόν κοιτάζει τα έσοδα. Και τι βλέπει?

    Ότι μόνο από το τηλεοπτικό συμβόλαιο και τα εισιτήρια δε μπορεί να ανταπεξέλθει. Θα πρέπει να είναι συνέχεια με το χέρι στην τσέπη. Επιπλέον δεν υπάρχουν χορηγοί από τη στιγμή που ιδιωτικοποιήθηκε ο ΟΠΑΠ και κατόπιν με την οικονομική κρίση στη χώρα. Κανείς δεν ψάχνεται να διαφημιστεί στις φανέλες των ομάδων. Αν κάποια ομάδα βρει χορηγό, τα χρήματα είναι λίγα. Οπότε τι απομένει?

                             

                             

   Μοιάζει απαραίτητο να δημιουργήσουν οι ομάδες τις προϋποθέσεις ώστε να υπάρξουν έσοδα από πωλήσεις παικτών. Όπως γίνεται παντού στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Έτσι ζουν οι ομάδες στη Λατινική Αμερική, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και την Πορτογαλία. Θα πρέπει οι διοικήσεις των ομάδων να επενδύσουν και σε τομείς άγνωστους μέχρι σήμερα, όπως η ανάπτυξη και η βελτίωση παικτών. Εξειδικευμένα όμως με τεχνογνωσία, όχι στο πρόχειρο, βάζουμε τον «μικρό» να παίξει. Επιπρόσθετα θα πρέπει να μάθουν να πουλάνε. Να «διαβάζουν» την αγορά. Τόσο στους παίκτες που θα υπογράφουν, όσο και στο τάιμιγκ και τις απαιτήσεις που θα προβάλουν σε μια πώληση.

    Βασικότατο οι μεγάλοι και «πλούσιοι» σύλλογοι της χώρας να στραφούν στην αγορά παικτών από τις μικρομεσσαίες ομάδες (και όχι να περιμένουν να λήξουν τα συμβόλαια για να τους πάρουν ελεύθερους σε 1-2 χρόνια) και οι «μικροί» να μη ζητάνε «τον ουρανό με τα’ άστρα», αλλά να προσαρμόσουν τις απαιτήσεις τους σε ότι τους δίνει η αγορά στην παρούσα φάση. Δε θα βρίσκουν κάθε χρόνο Ιβάν να δίνει 850.000 για τον Μιχάι….

    Ψάχνοντας λιγάκι ανακάλυψα μια πτώση στις πωλήσεις των μικρομεσσαίων ομάδων μας τις τελευταίες δύο σαιζόν. Ακόμα και ομάδες που είχαν την πώληση παικτών στο ρεπερτόριο τους τα προηγούμενα χρόνια. Σημαντικό να δώσεις τον παίκτη και στο κατάλληλο τάιμινγκ. Ώστε να μην κορεστεί, να μην ξενερώσει, να μη σου χαλάσει…. έτσι την είχε πατήσει κάποτε το Αιγάλεω….

 

    Έκανα μια πρόχειρη έρευνα για το πώς κινούνται οι ομάδες μας στις πωλήσεις τα τελευταία χρόνια. Ας αφήσουμε έξω τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ. Οι ερυθρόλευκοι παίζουν δυνατά στην ευρωπαϊκή αγορά, ενώ παιχνίδι κάνουν, σε μικρότερο βαθμό και οι δύο δικέφαλοι.

    Άντε και τον Παναθηναϊκό με τη διοικητική αστάθεια. Φέτος πήρε 200.000 από την παραχώρηση του Νούνιες στην Ακαδημία Πούσκας , ενώ πριν δύο χρόνια είχε παραχωρηθεί ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος στη Μπενφίκα. Γενικά λίγα πράγματα ο Παναθηναϊκός αναλογικά με το μέγεθός του. Πρέπει πρώτα να βελτιώσει άλλα πράγματα, να εξασφαλίσει σταθερότητα, να ξαναβγεί στην Ευρώπη και μετά να επανέλθει στην αγορά.

   Επίσης τον Άρη, στον οποίο είναι μπερδεμένη η κατάσταση. Δεν ξέρουμε ποιοι παίκτες πραγματικά του ανήκουν. Ποιος πλήρωσε για να έρθουν και ποιος εισπράττει άμα πωληθούν. Αφού τα τελευταία δύο χρόνια πουλήθηκαν οι Φετφατζίδης και Σιώπης που δε γνωρίζουμε το ποσοστό που είχε κρατήσει ο Ολυμπιακός, αρά και πόσα χρήματα μπήκαν στα ταμεία της ομάδος της Θεσσαλονίκης. Ακόμα και στο υπάρχον ρόστερ παίκτες ήρθαν «αέρα» από τον Πειραιά ή από τη Σερβία, ενώ παίζουν και κάποιοι δανεικοί. Ο Χαριστέας έφυγε τρέχοντας και φυσικά ο Άρης δε θα πουλήσει παίκτη σε ΠΑΟΚ αλλά και σε ΑΕΚ…

  Από εκεί και πέρα, πάμε να δούμε τι πωλήσεις έκαναν οι μικρομεσσαίες ομάδες μας τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα πάντα με την πλατφόρμα transfermarkt…

    Ο ΟΦΗ έδωσε φέτος τον φορ Ζοάο Φιγκεϊρέδο με 1 εκ στην Αλ- Ουάλ ! τον αναπληρωματικό του  τερματοφύλακα Γουέσλεϊ με 100.000 στην Καστεγιόν και τον Δελληγιαννίδη με 50.000 στην ΟΣΚ. Τη σαιζόν 2019-20 δεν είχε πωλήσεις, ενώ πριν δύο χρόνια, τη χρονιά της ανόδου από τη Β΄ κατηγορία είχε δώσει με 200.000 ευρώ τον φορ Μάνο στον Ολυμπιακό και με 50.000 ευρώ τον Πλατέλα στη Νεφτσι Μπακού. Πριν, χωρίς τους Σαμαράδες, άστα να πάνε….

    Ο Ατρόμητος τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχει κάνει τίποτα, σταμάτησε να πουλάει παίκτες. Προηγουμένως, τη σαιζόν 2017-18 είχε δώσει με 1,2 εκ τον Λημνιό στον ΠΑΟΚ και με 0,8 εκ τον Κατράνη στη Σεντ Ετιέν ! Το 2016-17 είχε πουληθεί ο Μπάρκας στην ΑΕΚ με 0,6 εκ και το 2015-16 ο Πίτου Γκαρσία στην Κίνα με 480.000 και ο Ναπολεόνι στη Μπασάκσεχιρ με 400.000.

    Ο Αστέρας Τρίπολης εισέπραξε φέτος 1,2 από τη Σασουόλο για την ολοκλήρωση της μεταγραφής του Κυριακόπουλου, που έπαιζε από πέρυσι δανεικός στην Ιταλική ομάδα, που είχε καταβάλει 200.000 για τον δανεισμό. Τη σαιζόν 2018-19 είχε δώσει με 850.000 τον Ινσάλδο στη Ντεφένσα, τον Μιχέλη στην Κ-19 της Μίλαν με 0,4 εκ, τον Αργεντινό Μεντίνα με 200.000 στην Οσμάνλισπορ, τον Αντζούλα με 100.000 δανεικό στη Φιωρεντίνα και τον Τόνσο με 75.000 στον Άρη !

    Τη σαιζόν 2017-18 άνοιξε η επαφή με τη Μίλαν χάρη στην πώληση του τερματοφύλακα Αντόνιο Ντοναρούμα αντί 980.000 ευρώ. Πουλήθηκε επίσης ο δεξιός μπακ Ίγκορ με 350.000 στον Ολυμπιακό. Τη σαιζόν 2016-17 ο Αστέρας πήρε μισό εκατομμύριο από τον Παναθηναϊκό για τον Κουρμπέλη, ενώ το 2015-16 έγινε καλή χεριά με 2,5 εκ για να πάει ο Γιάννου στην Κίνα ! Συν άλλο 1,5 εκ από την πώληση του Μπαράλες στην Σίβασπορ. Τέλος το 2014-15 ήταν η πρώτη πώληση των Μπάκου- Καϋμενάκη, αυτή του Ντε Μπλάσις με 1,2 εκ στη Μάιντζ.

   Ο Βόλος στα μόλις 4 χρόνια που υφίσταται δεν έχει προβεί σε πώληση ποδοσφαιριστή του.

    Η Λαμία όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε, μόνο, να πάρει 125.000 ευρώ από την πώληση του φορ Τουράμ στην Κόνιασπορ.

    Ο Παναιτωλικός πέρυσι, μετά την καλή σαιζόν με τον Δέλλα έδωσε με 850.000 τον Μιχάι στον ΠΑΟΚ . Την προηγούμενη σαιζόν είχε πάρει 150.000 από τη Λέγκια Βαρσοβίας για τον Ρόχα. Παλαιότερα τη σαιζόν 2016-17 πήρε 350.000 για τον Ουάρντα από τον ΠΑΟΚ, ενώ το 2015-16 πούλησε με 700.000 τον Νικόλα Μαρτίνεζ στον Ολυμπιακό και με 100.000 τον Μαλεζά στον ΠΑΟΚ. Τέλος το 2014-15 πήγε ο Μπακάκης στην ΑΕΚ με 250.000.

    Η Λάρισα πουλάει μόνο στον Ολυμπιακό. Φέτος το καλοκαίρι έδωσε τον τερματοφύλακα Κρίστινσον στους Πειραιώτες αντί 400.000 και απ’ ότι φαίνεται θα τον πάρει πάλι πίσω ως δανεικό τον Γενάρη. Το 2018-19 έδωσε τον μπακ Γιάννη Μασούρα στους ερυθρολεύκους με 1εκ ευρώ και το 2017-18 πούλησε στον Ολυμπιακό με 400.000 ευρώ κάποιον Καρατάσιο (?)…

    Ο Απόλλων επί ημερών Μονεμβασιώτη έχει καταφέρει μία και μοναδική πώληση. Αυτή του Χρήστου Αλμπάνη προ διετίας στην ΑΕΚ με 400.000 ευρώ….

    Ο Χρυστοβασίλης στα Γιάννενα καλά κινείται. Φέτος πήρε 300.000 από τον Ολυμπιακό για τον χαφ Νικολιά. Πέρυσι που υποβιβάστηκε δε μπόρεσε να πουλήσει κάποιο παίκτη. Τη σαιζόν 2018-19 είχε παντελονιάσει 0,9 εκ από την πώληση του φορ Πέδρο Κόντε στην Μπανιάας στην Αραβία. Το 2017-18 σάρωσε, δίνοντας αντί 2,1 εκ τον Μαυροπάνο στην Άρσεναλ , συν 0,6 εκ από τον Ολυμπιακό για τον Κούτρη ! Πιο πίσω, το 2016-17 πήρε 150.000 για να δώσει τον Τσουκαλά στον Αστέρα Τρίπολης, το 2015-16 έδωσε τρεις παίκτες στον ΠΑΟΚ. Τον Βελλίδη με 750.000, τον Χαρίση με 480.000 και τον Κοροβέση με 380.000. Θυμάστε να έπαιξε κανείς από αυτούς στον δικέφαλο του βορά?  Τη σαιζόν 2014-15 πήρε 250.000 από την ΑΕΚ για τον Κολοβέτσιο και τέλος το 2013-14 μισό εκατομμύριο από την Κάλιαρι για τον Μάριο Οικονόμου !

 

    Από τα παραπάνω στοιχεία βλέπουμε πως μόνο ο Αστέρας Τρίπολης και τα Γιάννενα έχουν έσοδα από πωλήσεις παικτών.

    Τώρα μπαίνει στο παιχνίδι και ο ΟΦΗ που διοικείται από ποδοσφαιρανθρώπους οι οποίοι μαθήτευσαν δίπλα στον Γκέραρντ, την παρακαταθήκη του οποίου θέλουν να κρατήσουν ζωντανή. Έφεραν ταλέντα από τον ΠΑΟΚ για να τα αναδείξουν και να καρπωθούν. Το μυαλό τους είναι στην ανακάλυψη και τη βελτίωση παικτών και αυτό είναι θετικό.

    Ο Ατρόμητος με τον Κάναντι κυνηγάει το αποτέλεσμα και δεν προωθεί νεαρούς παίκτες. Λες και θα τον σώσει το ένα ματς που θα παίξει τον Αύγουστο στην Ευρώπη και θα αποκλειστεί. Μόνο από τον Γούτα μπορεί να περιμένει κάτι αυτή τη στιγμή. Τους άλλους τους έχουν «θάψει».

    Στην Τρίπολη έχουν γεμίσει Αργεντινούς που δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Έχουν άκρες στην Ιταλία και στέλνουν παίκτες εκεί, ακόμα και πριν παίξουν στην 1^η ομάδα, κατευθείαν από την ακαδημία όπου γίνεται ιδιαίτερα καλή δουλειά.  Έχασαν όμως τον Δουβίκα τσάμπα γιατί δεν μπόρεσαν να τον αναδείξουν.

    Τον καρπώθηκε ο Μπέος στο Βόλο και μέσω αυτού ελπίζει να κάνει την πρώτη της πώληση η νεοσύστατη ομάδα. Στο Βόλο παρατηρώ πολλά σούρτα – φέρτα με Ισπανοαργεντίνους αλλά δεν έχει βγει κάποιος ως τώρα.

    Από εκεί και πέρα, για πρώτη φορά η Λάρισα έχει γεμίσει το ρόστερ της με νεαρούς παίκτες και ήδη μέχρι τώρα ξεπετιέται ο Πινάκας! Παραδοσιακή δύναμη στην ανάδειξη παικτών. Πρέπει να σταματήσει η εισροή πολλών Σέρβων κα η εξάρτηση από τον Ολυμπιακό και να δουλέψει η ομάδα από τη βάση της. Να κοιτάξει και προς τη Βόρεια Ελλάδα για ταλέντα όσο απουσιάζει η κυρίαρχος εκεί για χρόνια, Ξάνθη. 

    

       Στη Λαμία ξεχωρίζει μόνο ο Ρόμανιτς κι αυτός δεν είναι παίκτης για τους big-4. Εκεί παίζουν ακόμα ο Βύντρα που κοντεύει 40 και οι γυρολόγοι Αντζέντζο- Ασίγκμπα- Σκόνδας. Λες και είναι αδιανόητο να βρουν ένα νέο παίκτη που να παίζει σέντερ μπακ. Ε, θα σωθούν μια χρονιά από τους έμπειρους, θα βαρεθεί να τους πληρώνει ο Πανουργιάς και θα πέσουν την επόμενη που θα φύγουν και θα αφήσουν την ομάδα γυμνή.

   Ο Απόλλων Αθηνών, που παραδοσιακά έβγαζε παίκτες και είναι σταθερός διοικητικά, θα πρέπει πρώτα να σταματήσει να είναι ασανσέρ, να καθιερωθεί στην 1^η κατηγορία, να βάλει βάσεις και μετά να αναπτύξει ταλέντα. Οφείλει να εκμεταλλευτεί και την απουσία του Πανιωνίου και μαζέψει ταλέντα από τις τοπικές κατηγορίες της Αθήνας. Ο Αντώνης ο Μανίκας ξέρει.

    Τα Γιάννενα, όπως είδαμε έχουν δημιουργήσει παράδοση στις πωλήσεις. Αυτή τη στιγμή διαθέτουν κάποιους ταλαντούχους παίκτες που ο Γιαννίκης τους δίνει χρόνο συμμετοχής. Ο Νάουμετς(1999), ο Λιάσος(2000) και ο Λώλης (2002) μπορούν να φέρουν έσοδα στον Χριστοβασίλη. Το στοίχημα είναι να κρατήσει τον προπονητή ….ή μήπως να τον πουλήσει κι αυτόν?

    Τελευταίο άφησα επίτηδες τον Παναιτωλικό. Για να τον δώσω σαν παράδειγμα και για όλους τους υπόλοιπους.  Μετά την εξαιρετική προπέρσινη χρονιά με τον Δέλλα, τα διέλυσαν όλα. Πήγαν να γίνουν θυγατρική της Μπενφίκα που τους έστειλε για προπονητή τον Πορτογάλο Πογιάτος και κάποιους κακούς δανεικούς παίκτες χωρίς να τους τσεκάρουν οι άνθρωποι της ομάδας. Στο Αγρίνιο αυτή τη στιγμή διαθέτουν πλούσιο ταλέντο. Παίκτες όπως ο Λιάβας που για μένα είναι έτοιμος για μεγάλη ομάδα. Υπάρχουν και άλλοι. Ο στόπερ Κωνσταντόπουλος (2002) ο Πάρρας, ο Μάλλης, ο Περέιρα, ο Ντουάρτε, ο Τσιγγάρας, ο Μεντίνα, ο Σκιαδάς, ο Σκόνδρας, ο Μπακαδήμας και άλλοι που έχουν πάει δανεικοί. Ευτυχώς γύρισε ο Δέλλας μπας και αξιοποιηθούν. Πρέπει όμως στον Παναιτωλικό να μάθουν να πουλάνε. Τι τον κρατάς τον Λιάβα? Ποιος περιμένεις να έρθει να σου δώσει 1εκ? Από την Ευρώπη? Έχεις επαφές στη διεθνή αγορά? Έχεις προπονητή με διεθνές προφίλ? Κάνεις πορεία στο πρωτάθλημα ώστε να προσελκύσεις το ενδιαφέρον? Παίζεις ελκυστικό ποδόσφαιρο? Ε, που θα σε μάθει ο Αυστριακός της Ζάλτσμπουργκ, για παράδειγμα, να έρθει να στα ακουμπήσει? Οπότε προσαρμόσου…. Άρχισε τη διαπραγμάτευση από τις 500.000 ευρώ, δώσ’ τον ακόμα και με 300.000 άμα δε μπορείς παραπάνω και κράτα ποσοστό μεταπώλησης, 20% και δε θα βγεις χαμένος. Αν ο παίκτης εξελιχθεί στο παραπάνω επίπεδο θα σε μάθουν, θα μάθουν ότι εσύ τον έφτιαξες. Και τον επόμενο θα τον πουλήσεις πιο ακριβά, στα λεφτά που θέλεις. Θα φτάσεις στο επίπεδο εσύ να ορίζεις τι τιμές. Απλά γίνε ομάδα που πουλάει. Να το μάθουν και να το καταλάβουν όλοι αυτό. Και κυρίως οι νεαροί παίκτες που θα θέλουν να έρθουν στο Αγρίνιο ως σκαλοπάτι για το βήμα παραπάνω, για να χτίσουν την καριέρα τους.

   Έτσι θα γεμίσουν τα ταμεία, οι ομάδες θα γίνουν ανεξάρτητες, θα αποκτήσουν σκοπό, θα έχουν ποδοσφαιρική και παραγωγική νοοτροπία και όχι άντε να τι βγάλουμε, να σώσουμε την κατηγορία, να τα αρπάξουμε, να κάνουμε σχέσεις εξάρτησης – υποδούλωσης με κάποιον μεγάλο. Να δουλεύουν ποδοσφαιρικά και να εκπέμπουν υγεία. Να παράγουν χρήμα, να το επενδύουν, να αναδεικνύουν παίκτες, να φτιάχνουν εγκαταστάσεις, να αποκτούν τεχνογνωσία. Τότε το ποδόσφαιρο μας θα πάει μπροστά. Ο τρόπος είναι γνωστός και παλιός. Από καταβολής ποδοσφαίρου ο στόχος της ομάδας πρέπει να είναι η ανάδειξη ποδοσφαιριστών και μετά έρχονται οι τίτλοι και οι διακρίσεις. Άντε να ξεστραβωθούμε…..

 

                                                                                              SAM