ΑΕΚ : Η αποτυχία, το τέλος εποχής και η επόμενη μέρα

Για τον νικητή δε μπορείς να γράψεις πολλά, είναι οκ, πέτυχε το στόχο του, επιβραβεύτηκε η δουλειά και η προσπάθεια του. Το ενδιαφέρον είναι στον χαμένο, που μπαίνει στην εσωστρέφεια και η ήττα φέρνει αλλαγές και ανακατατάξεις στο εσωτερικό του οργανισμού. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, για τον ΠΑΟΚ τα έχουμε πει και πρόσφατα, έκλεισε με την κατάκτηση του κυπέλλου την κορυφαία σαιζόν της ιστορίας του και ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Το θέμα είναι η ΑΕΚ που έχασε τρίτο συνεχόμενο τελικό από τον ΠΑΟΚ και που δεν μπόρεσε να υποστηρίξει την περυσινή κατάκτηση του πρωταθλήματος, πραγματοποιώντας μια τραγική σαιζόν που αν δεν αποτελεί πισωγύρισμα, σίγουρα σημαίνει το τέλος ενός κύκλου που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια από τα αλώνια της Γ΄ εθνικής.

Στον τελικό κυπέλλου η ΑΕΚ παρουσιάστηκε όπως όλη τη σαιζόν, άοσμη, άνευρη, χωρίς ένταση, χωρίς κέφι, χωρίς να μπορεί να δημιουργήσει και να πιάσει ρυθμό στο παιχνίδι της. Το θέμα είναι πως μια ομάδα που πέρυσι πετούσε φωτιές και έφτασε στην κατάκτηση του τίτλου, έφτασε στο σημείο να μη βλέπεται φέτος και οι παίκτες της κυριολεκτικά να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός τελικού όσο κι αν το θέλουν. Έτσι, γυρνώντας τη σκέψη μας προς τα πίσω φτάνουμε στο περυσινό καλοκαίρι που ακολούθησε τη μοναδική επιτυχία και στα λάθη που έγιναν σε εκείνο το διάστημα των τριών μηνών. Λάθη που αρχικά μπορεί να συγκαλήφθηκαν ή να παραμερίστηκαν με την πρόκριση στους ομίλους του Champions league αλλά στη συνέχεια η πραγματικότητα υπήρξε αδυσώπητη για την ομάδα.

Καταρχήν, η αλλαγή προπονητή. Αυτό το έμψυχο υλικό πήρε τίτλο λόγω της έντασης που έβγαζε στο παιχνίδι του, χάρη στις προπονήσεις που έκανε το σταφ του Χιμένεθ στα Σπάτα. Έλληνας προπονητής δεν έχει τέτοια προπόνηση στο ρεπερτόριο του και πολύ περισσότερο ο Ουζουνίδης. Έχω ξαναγράψει ότι για μένα ο Μανόλο Χιμένεθ έφυγε, κατά κύριο λόγο, επειδή η διοίκηση δεν συμφώνησε να του παραδώσει τα κλειδιά στο recruiting της νέας ομάδας μετά τον τίτλο, να του επιτρέψει δηλαδή να φέρει 3-4 παίκτες της δικιάς του επιλογής σε καίριες θέσεις, όπως των εξτρέμ, για να υπάρξει μια συνέχεια στην αγωνιστική πορεία της ομάδας. Δεν δέχτηκε δηλαδή να του φορτώσουν πάλι κάποιον Πατίτο ή κάποιον Τρίστανσον. Μέγα λάθος της διοίκησης. Έπρεπε, όχι να ξεφύγει οικονομικά, αλλά να προστατέψει την ομάδα με μεταγραφές καλών και έτοιμων παικτών. Οι μεταγραφές είναι και ο λόγος που δεν ήρθε ξένος τεχνικός αλλά προκρίθηκε η λύση του εύκολα διαχειρίσιμου Ουζουνίδη.

Με αυτά και με αυτά η ομάδα όχι μόνο δεν ενισχύθηκε αλλά ούτε καν καλύφθηκαν τα κενά των αποχωρήσεων από το ρόστερ, παικτών που οδηγησαν την ομάδα στον τίτλο, Βράνιες, Κονέ, Αραούχο και Χριστοδουλόπουλος. Ναι και ο Λάζαρος που πέρα από τα θεματά του με τη διοίκηση και τα συμβόλαια συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση του τίτλου μετά από 24 χρόνια. Η ΑΕΚ δεν είναι χωρίς εξτρέμ από την εποχή του Έλντερ Μπαρμπόσα, είχε εξτρέμ όταν κατέκτησε τον τίτλο και μάλιστα παιχταρά! Φαντστείτε στον φετινό τελικό κυπέλλου να έμπαινε ο περυσινός Λάζαρος για 20-30 λεπτά στο τέλος, αν θα γυρνούσε ή όχι το παιχνίδι. Οι εποχές άλλαξαν, ο παίκτης δεν είναι πλέον όμηρος να του καρφώσεις το δελτίο στον τοίχο. Αφού σου αποδώσει και σου φέρει τίτλους και έσοδα, πρέπει κι αυτός να αποζημιωθεί,να εκτιμηθεί η προσφορά του σε αμοιβή. Αν δε θες “να του περάσει” και τον αφήνεις να φύγει, φέρνεις άλλον καλύτερο, αλλά θα πρέπει κι αυτόν να τον πληρώσεις.

Από εκεί και πέρα ο Χιμένεθ άμα την επιστροφή του, δεν πρόλαβε, δεν κατάφερε να επαναφέρει μια ομάδα τσακισμένη. Τσακισμένη από την κακή προπόνηση του Ουζουνίδη, από την κούραση λόγου του “κοντού” ρόστερ που επιβαρύνθηκε με τη συμμετοχή στα ιδιαίτερα απαιτητικά παιχνίδια του Champions league και “κόντυνε” περισσότερο με την αποπομπή των τριών παικτών που δεν ανανέωναν τα συμβόλαια τους με τους όρους της διοίκησης (Μπακασέτας – Σιμόες – Λαμπρόπουλος). Ίσως τελικά να βγει και σε καλό που χάθηκε το κύπελλο, από την άποψη ότι δε μπορεί πλέον να κρυφτεί η αποτυχία, τα λάθη, τα προβλήματα.

Έτσι φτάσαμε στο σήμερα που κοιτώντας αναγκαστικά μπροστά, η ομάδα ετοιμάζεται για την τελευταία της σαιζόν πριν μπει στο νέο της σπίτι, την “Αγιά Σοφιά” και που πρέπει να ξεκινήσει τις ετοιμασίες ώστε να παρουσιαστεί πανίσχυρη με την είσοδο της στην ιστορική της έδρα. Τρία είναι τα ζητήματα για το άμεσο μέλλον: 1) τεχνικός διευθυντής, 2) προπονητής και 3) ρόστερ και πρέπει να αντιμετωπιστούν με ψυχρή λογική και κυνισμό για το συμφέρον της ομάδας. Πάμε να τα δούμε ένα – ένα....

Τεχνικός Διευθυντής

Τη θέση αυτή κατέχει ο Νίκος Λυμπερόπουλος. Ένας άνθρωπος που δε μιλάει πολύ στους δημοσιογράφους. Είχε επιλεγεί για την ίδια θέση και το 2013 όταν η ομάδα ξεκινούσε από την αρχή και από τα τάρταρα της Γ΄ εθνικής. Πριν ήταν μάνατζερ παικτών, έχοντας στο πελατολόγιο του κάποιους νεαρούς Έλληνες παίκτες, αλλά είχε προτάσεις και επέλεξε το ρόλο του τεχνικού διευθυντή. Την πρώτη περίοδο στην ΑΕΚ δεν είχε μεγάλες δυνατότητες με την ομάδα στα χαμηλά. Ασχολήθηκε περισσότερο με την οργάνωση του κλαμπ και δημιουργήθηκε ένα ρόστερ μιας χρήσης για να βγει η χρονιά. Κατόπιν πήγε στον Παναθηναϊκό αλλά έπεσε στην εποχή που η ομάδα έμπαινε σε οικονομική στενότητα. Τον “άδειασε” ο ιδιοκτήτης του συλλόγου στο θέμα της μεταγραφής του Μπέργκ, στην οποία ο Λυμπερόπουλος κράτησε άτεγκτη στάση απέναντι στον ποδοσφαιριστή και προς τιμή του σηκώθηκε και έφυγε. Η θέση του τεχνικού διευθυντή είχε μείνει ορφανή στην ΑΕΚ την εποχή εκείνη, οπότε και ξανά-προσλήφθηκε.

Τον κατηγορούν ότι δεν έχει λίστα στη διεθνή αγορά ούτε επαφές με μάνατζερ και συλλόγους. Για τους μάνατζερ θεωρώ ότι είναι καλό που τους έχει σε απόσταση. Ενώ φέτος έκανε για πρώτη φορά επαφές στη διεθνή αγορά. Πήγε στη Μπάρτσα και στον Σεγκούρα, πήγε στη Μάντσεστερ Σίτι και στον Μπεγκιριστάιν, συμμετείχε στο transferRoom στη Βαρκελώνη και τελευταία κάνει επαφές με την Άντερλεχτ και τον Φρανκ Άντερσεν.

Στα πολύ θετικά του και πιστεύω ότι αυτός είναι ο λόγος που παραμένει στην ομάδα, είναι το ότι δε μιλάει, είναι με την ομάδα, δεν κοιτάζει να παίξει δημοσιογραφικά παιχνίδια για να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε βάρος της ομάδας. Π.χ. Να βγάζει ένα μεγάλο όνομα που του πρότειναν οι μάνατζερ με φαξ και να διοχετεύει ότι προσπαθεί να τον κλείσει και μετά από κάνα μήνα να περνάει τη γραμμή ότι τον είχε κλεισμένο τον παιχταρά αλλά η ομάδα δεν έδωσε τα χρήματα. Δεν κάνει τέτοια παιχνίδια. Αυτά αρέσουν στους δημοσιογράφους και σου γράφουν καλά λόγια αλλά δε σε κάνουν σωστό επαγγελματία.

Από εκεί και πέρα, είναι γεγονός ότι στην ΑΕΚ ισχύει η αρχή του ενός. Δεν παίζει στη λογική, αυτό είναι το μπάτζετ πάρε το σαν τεχνικός διευθυντής και με τον προπονητή δημιουργήστε την ομάδα. Στην ΑΕΚ ο Μελισσανίδης μιλάει με παίκτες και μάνατζερ, αυτός διαπραγματεύεται και αυτός αποφασίζει. Ο ρόλος του τεχνικού διευθυντή φτάνει έως ένα ορισμένο σημείο, από εκεί και πέρα τον τελευταίο λόγο τον έχει ο “Μεγάλος” .

Τέλος, για να λέμε την αλήθεια, τον Πόνσε ποιος τον έφερε φέτος? Δεν μπορεί να μην πιστωθεί αυτή η μεταγραφή ούτε στο ελάχιστο στον Λυμπερόπουλο.....μπορεί να μην ήταν ο έτοιμος παίκτης που θα κάνει εξ αρχής τη διαφορά αλλά στην πορεία βγήκε λίρα εκατό. Και ο Άλεφ δεν είναι για πέταμα, ούτε ο Μπογιέ άσχετα με τον τραυματισμό που έβγαλε και έμεινε πίσω.

Από το πόστο πέρασαν μέχρι σήμερα ο Μιλοβάνοβιτς που έφερε στη Β΄ εθνική τους Σιμόες και Γιόχανσον άλλα όταν η ομάδα πήγε στο πιο πάνω επίπεδο δεν μπορούσε να εντοπίσει τέτοια λαβράκια, ο Ντε Μπαρτόλιο που έφερε τον Πατίτο και προσπάθησε να φέρει κάτι περίεργους παίκτες από Ταϊλάνδη μεριά, ο Μαϊστόροβιτς που προωθούσε παίκτες από το γραφείο που συνεργαζόταν όπως ο Τρίστανσον και ο Ματιάσεβιτς που δεν ταίριαξε με τη λογική που επικρατεί στην ΑΕΚ και έφυγε σε λίγους μήνες. Βλέπουμε δηλαδή ότι δεν πέρασε και κάτι το τόσο αξιόλογο από το πόστο του τεχνικού διευθυντή στην ΑΕΚ ώστε να μειονεκτεί ο Λυμπερόπουλος. Από εκεί και πέρα, άμα διαθέτεις πολλά χρήματα στην αγορά μπορεί να έχεις τον Καρεμπέ, τον Μάριο Μπράνκο, ακόμα και τον Μπεγκιριστάιν, αλλά η ΑΕΚ δεν είναι αυτής της λογικής. Οπότε ψήφος εμπιστοσύνης στον Λύμπε ο οποίος εξελίσσεται και ανεβαίνει μαζί με την ομάδα....

Προπονητής

Τη θέση κατέχει δικαιωματικά ο Ανδαλουσιάνος Μανόλο Χιμένεθ. Ο προπονητής στον οποίο ανήκει το μεγαλύτερο ποσοστό της περυσινής επιτυχίας της ομάδας. Κύριο προσόν του η ένταση στην προπόνηση που στη συνέχεια βγάζει η ομάδα και στο παιχνίδι της και που σε σπάνιες περιπτώσεις έχουμε ξανασυναντήσει στο ποδόσφαιρο μας. Τον κατηγορούν ότι κάποιες φορές κάνει αλλοπρόσαλλες κινήσεις όπως το εκτεταμένο ροτέσιον στο ματς με τον Αστέρα στην Τρίπολη πέρυσι, ότι είναι αμυντικογεννης κόουτς σε μια ομάδα με αρτίστικο χαρακτήρα κάποτε, ότι δημιουργεί συμπαγής ομάδες αλλά όχι με καλή κυκλοφορία της μπάλας, τρόπο παιχνιδιού που διδάσκουν όλοι οι Έλληνες προπονητές (που επηρεάζουν με τη θεωρία τους και τους δημοσιογράφους) από τα ερασιτεχνικά ακόμα, αλλά με το ποδόσφαιρο μας να έχει μείνει πολύ πίσω, εξαιτίας και αυτής της διδασκαλίας, οι δε Έλληνες προπονητές δε δουλεύουν πουθενά στην Ευρώπη. Ακόμη, θεωρώ ότι παρουσιάζεται αμυντικογεννής γιατί υστερεί ποιοτικά από τους αντιπάλους του, φέρε του καλύτερους παίκτες και θα δούμε πως θα παίξει.

Στα υπέρ του το ότι ξέρει την ομάδα και τις δυνατότητες αυτού του ρόστερ. Επίσης στα υπέρ του το γεγονός ότι σηκώθηκε και έφυγε πέρυσι όταν ενώ πήρε πρωτάθλημα δεν τον άφηναν να χτίσει τη δικιά του ομάδα, δείχνει προσωπικότητα. Στα πολύ υπέρ του η αγάπη και το δέσιμο με την ομάδα. Ποτέ στη σκέψη του δεν έφυγε και επέστρεψε αμέσως μόλις του ζητήθηκε. Θέλω να τον δω να κάνει κάποιες δικές του μεταγραφές, να ξανά-δουλεύει την ομάδα από την αρχή για να τον κρίνω πάλι. Μέχρι στιγμής το πρόσημο είναι θετικό. Φέτος η ομάδα δεν είχε βάθος, υστερούσε σε ποιότητα, ήταν και αγύμναστη, οπότε τι να κάνει ο κόουτς?

Από εκεί και πέρα η ΑΕΚ είναι σε ένα σημείο που χρειάζεται προπονητή να τη χτίσει από την αρχή, να δουλέψει σε βάθος και να βάλει τις βάσεις για μια ομάδα που θα κατακτήσει τίτλους. Μετέπειτα μπορεί να έρθει ένας προπονητής με βαρύ βιογραφικό, ισχυρή προσωπικότητα, εμπειρίες και ικανότητα στη διαχείριση προσωπικοτήτων και καταστάσεων, ο οποίος θα πάρει μια έτοιμη δουλεμένη ομάδα, θα τον προικίσεις με 2-3 παίκτες από το πάνω ράφι και θα πας για κούπες. Τώρα θες προπονητή προπόνησης, εργάτη, να σου ρίξει τα μπετά και το σκυρόδεμα και να σου χτίσει ομάδα.

Επίσης θέμα είναι και το αν δε μείνει ο Χιμένεθ, ποιος θα τον διαδεχτεί. Έλληνας αποκλείεται μιας και το πάθημα με τον Ουζουνίδη είναι πρόσφατο. Οι Έλληνες προπονητές δεν έχουν εξελίξει τη δουλειά τους, δεν έχουν πάει έξω να πάρουν πράγματα και να εξελιχθούν, κάνουν αρπαχτές στη χώρα μας, άντε και σε καμιά Κύπρο και η καλή είναι στα Εμιράτα. Από τους ξένους που ακούγονται ο ένας είναι ο Μιλόγεβιτς που έκανε καλή δουλειά στον Πανιώνιο και πήγε σούπερ στον Ερυθρό Αστέρα, προσωπικά μου αρέσει, αλλά το επίπεδο του Σερβικού πρωταθλήματος είναι χαμηλό, το ποδόσφαιρο παίζεται σε ακόμα πιο αργό τέμπο από ότι στο Ελληνικό πρωτάθλημα και αμφισβητώ αν αυτή τη στιγμή είναι καλύτερη λύση από τον Μανόλο... και ο Δανός Κρίστιανσεν που δούλεψε παλιά στον ΑΠΟΕΛ, τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή από άποψη βιογραφικού. Αν είναι να έρθει κόουτς αυτού του επιπέδου, πιστεύω ότι ο Χιμένεθ αξίζει με τα χίλια να παραμείνει και να του δοθεί η ευκαιρία που του στέρησαν πέρυσι, να χτίσει τη δικιά του ΑΕΚ.

Ρόστερ

Εδώ θα πάμε θέση θέση να δούμε τι ελλείψεις έχει η ομάδα, τι είδους παίκτη, με ποια χαρακτηριστικά χρειάζεται και που στοχεύει.

Στο τέρμα έχει ήδη κλείσει ο Αθανασιάδης από τον Αστέρα Τρίπολης 27 χρονών και 191 εκ ύψος που μαζί με τους Τσιντώτα και Γιαννίκογλου αναμένεται να αποτελέσουν την τριάδα των γκολκίπερ για του χρόνου μιας και ο Μπάρκας πρόκειται να πουληθεί. Για μένα η τιμή του θα πρέπει να πλησιάζει τα 10εκ ευρώ και η ΑΕΚ να κρατήσει ποσοστό μεταπώλησης. Διαφορετικά να μείνει και να πάει ο Τσιντώτας δανεικός να παίξει βασικός όλη τη σαιζόν.

Δεξί μπακ υπάρχει ο Μπακάκης, ενώ ο Γκάλο δεν φαίνεται να ανανεώνει το συμβόλαιο του. Ο Βασιλαντωνόπουλος μετά από δυο χρονιές δανεικός στη Λαμία δύσκολα θα βρει θέση στο ρόστερ για του χρόνου και αναμένεται να αποχωρήσει. Πάμε για παίκτη εδώ, για μπακ με επιθετικές δεξιότητες στιλ Γκάλο, να μπορεί να πάρει όλη την πλευρά σε διάταξη με τρεις αμυντικούς. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιος παίκτης και σαν επένδυση θα μπορούσε να αποκτηθεί ο Λιάβας του Παναιτωλικού και να μείνει δανεικός στο Αγρίνιο γιατί δεν είναι έτοιμος για το επίπεδο της ΑΕΚ αλλά και πάλι απαιτούνται αρκετά χρήματα, γύρω στο 1 εκ πιστεύω. Χρειάζεται παίκτη ξένο και παιγμένο στο υψηλό επίπεδο η ομάδα.

Αριστερό μπακ. Εδώ η ομάδα θεωρείται πλήρης με τους Χουλτ και Έλντερ Λόπεζ. Εγώ θα πω ότι ο Ισπανός που προέρχεται από χιαστό είναι πολύ επιθετικός μπακ και υστερεί πολύ ανασταλτικά, όπως και ο Χουλτ που μπορεί επιθετικά να βγάλει μεγάλο παιχνίδι όπως εδώ με την Μπενφίκα αλλά αμυντικά είναι κατηγορία φτερού, πολύ ελαφρύς, τον παίρνει παραμάζωμα ο Ζαμπά στα ματς κόντρα στον ΠΑΟΚ. Καλός παίκτης για εδώ και δυνατός, με περιθώρια βελτίωσης είναι ο Κυριακόπουλος του Αστέρα Τρίπολης στα 23 του που μπορεί να ξεκινήσει από τον πάγκο και με την προπόνηση του Μανόλο να εκτοξευτεί.

Στόπερ. Υπάρχουν οι Οικονόμου που έκανε καλή χρονιά φέτος αλλά δεν είναι γρήγορος, ο Τσιγκρίνσκι που κάνει τη διαφορά αλλά βγάζει τραυματισμούς, ο Τσόσιτς πολύ ασταθής πνευματικά και ο νεαρός Σβάρνας που μπορεί να πάρει εύκολα παιχνίδια στην Ελλάδα και να δώσει ανάσες. Χρειάζεται στόπερ δυναμικός, γρήγορος, στιλ Βράνιες αλλά διαφωνώ με τον ίδιο τον Βόσνιο, λες και δεν υπάρχει άλλος παίκτης στον πλανήτη. Ασταθής χαρακτήρας που δημιουργεί προβλήματα στα αποδυτήρια αλλά και μες το παιχνίδι, όπως πέρυσι με την αναίτια αποβολή του στον τελικό κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ. Υπάρχουν παίκτες να κάνουν τη διαφορά και να βγει κερδισμένη και η ομάδα.

Και μιας και ο Λύμπε πήγε και είδε τον Πεπ Σεγκούρα στη Μπαρτσελόνα, εκεί στη Μπάρτσα Β΄ που παίζει στην τρίτη κατηγορία της Ισπανίας υπάρχει ένας νεαρός στόπερ με εξαιρετικά προσόντα. Ψηλός, αλτικός, γρήγορος και δυνατός. Λιγάκι άγουρος ακόμα αλλά θα φτιάξει, με ένα δανεισμό 2 χρόνων θα βγει κερδισμένη και η ΑΕΚ. Πρόκειται για τον 19χρονο Ουρουγουανό Ρόναλντ Αραούχο (1999 – 188 εκ ύψος- δεξί ), που τον είχα ξεχωρίσει από όταν έπαιζε στη Μπόστον Ρίβερ της πατρίδας του και συμμετείχε στο Σουνταμερικάνα. Τον ξεχώρισε και η Μπάρτσα, διέθεσε 1,7 εκ ευρώ (!) και τον έχει φέτος στη 2η ομάδα της. Θα έκανε καλό για την εξέλιξη του η συμμετοχή του στο πρωτάθλημα μας και σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό όπως η ΑΕΚ και καλή προπόνηση υπό τις οδηγίες του Χιμένεθ.

Χαφ. (6αρι και 8αρι). Εδώ έχουμε Σιμόες, Γαλανόπουλο, Κρστισιτς και τον 19χρονο γιο του Ρέφικ, Ανέλ Σαμπανάτζοβιτς. Ο Άλεφ δεν θα μείνει, δεν αξίζει να δαπανηθούν 1,8 εκ ευρώ για την απόκτηση του από τη Μπράγκα. Χρειάζεται παίκτης με προσωπικότητα εδώ, αλλά μην παρασυρόμαστε από τη φετινή μετριότητα των παικτών. Είναι οι θέσεις με τις περισσότερες απαιτήσεις σε τρεξίματα και εδώ φάνηκε περισσότερο η κακή προπόνηση του σταφ Ουζουνίδη.

Για εδώ υπάρχει ένας ωραίος παιχτάκος στο Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, ο Φλάβιο της Μπαχία, Flávio Medeiros da Silva το πλήρες όνομά του, μιλάμε για γρήγορο παίκτη, που κόβει μπάλες, σκύλος στα χαφ και με τρεξίματα. Καλά πόδια, καλή μακρινή μεταβίβαση, βλέπει γήπεδο και είναι ελαφροπάτητος. 23 χρονών (1996), 176 εκ ύψος, δεξιοπόδαρος. Η αξία του σύμφωνα με το transfermarkt είναι στα 0,5 εκ ευρώ, στις δυνατότητες της ΑΕΚ.

10αρι. Εδώ η ομάδα είναι πράγματι πλήρης και περισσεύουν μάλιστα παίκτες που αναγκαστικά παίζουν στα πλάγια. Καταρχήν Πέτρος Μάνταλος, τον περιμένω ανεβασμένο τον αρχηγό του χρόνου γιατί φέτος ήταν μετά τον 2ο χιαστό, Τάσος Μπακασέτας για πιο κοντά στην περιοχή για να εκμεταλλευτεί το δυνατό σουτ του και Μάρκο Λιβάγια για 2ος φορ περισσότερο αν και εδώ πολλά ακούγονται για πιθανή πώληση του. Ο Λιβάγια είναι 25χρονών εν ενεργεία διεθνής με τη δευτεραθλήτρια κόσμου Κροατία, οτιδήποτε κάτω από 7-8 εκ ευρώ θεωρείται ξεπούλημα. Απλά να πούμε ότι οι συγκεκριμένοι τρεις παίκτες είναι για πίσω από τον φορ και σε καμιά περίπτωση δε μπορούν να αγωνιστούν στα πλάγια, για τον απλούστατο λόγο ότι τους λείπει η ταχύτητα.

Εξτρέμ. Η μεγάλη πληγή της ομάδας εδώ και χρόνια και ακόμα περισσότερο τη σαιζόν που μόλις τελείωσε. Εδώ έχουμε τον Μπογιέ που δεν έκανε τη διαφορά και ας γράφουν ότι θέλουν, παίκτης που κοιτάει πολύ την εμφάνισή του και υστερεί πολύ τακτικά. Για να δοθούν 6 εκ για την απόκτηση του, ούτε λόγος. Να πάει στο καλό. Από εκεί και μετά, Κλωναρίδης δεν ξέρει μπάλα γι αυτή τη θέση, δεν έχει ντρίμπλα, μόνο ταχύτητα. Σωστά ο Χιμένεθ πάει να τον κάνει μπακ. Αλμπάνης λίγα πράγματα. Του αξίζουν πάντως περισσότερες ευκαιρίες. Ο Γιανιώτας δεν ταίριαξε και μάλλον θα φύγει για να πάει κάπου να παίζει. Έχει κλείσει ο Ντέλετιτς από τη Λάρισα, εκεί ήταν ηγέτης και θα τον δούμε πως θα προσαρμοστεί στο παραπάνω επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση χρειάζονται δύο παίκτες εδώ, γρήγοροι, να ξέρουν μπάλα, να έχουν ντρίμπλα, διεμβολιστές, μπουκαδόροι,με διαδρομές, να μπαίνουν στο γκολ, να πρωταγωνιστούν στο παιχνίδι και να δημιουργούν συνεχώς καταστάσεις. Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα του Μανόλο Χιμένεθ αν καταφέρει να βρει και να φέρει δύο τέτοιους παίκτες τότε η ομάδα θα κυνηγήσει στόχους και θα διεκδικήσει πρωτάθλημα.

Σέντερ Φορ. Υπάρχει ο Πόνσε που έκανε πάνω από 20 γκολ, ανήκει στη Ρόμα και χρειάζονται 6-7 εκ ευρώ για να αποκτηθεί την πλειοψηφία των δικαιωμάτων του, αφού σε κάθε περίπτωση οι Ρωμαίοι θα έχουν ποσοστό μεταπώλησης. Βασικά πρέπει να πείσεις και τον ίδιο να μείνει στην ομάδα και σε ένα υποβαθμισμένο πρωτάθλημα όπως το Ελληνικό. Δύσκολο.....

Ο Γιακουμάκης μάλλον θα μείνει με μεταγραφή στον Όφη όποτε πρέπει να βρεθεί και ένας νεαρός Έλληνας για μπακ απ του βασικού φορ. Νομίζω αυτός ο Ιατρίδης που έχει αποκτηθεί από τον Εργοτέλη είναι περισσότερο χαφ. Θα μπορούσε να αποκτηθεί ο Ιωαννίδης του Λεβαδειακού για τον ρόλο αυτό. Για βασικό φορ, σε περίπτωση που δε μείνει ο Πόνσε, η ομάδα φυσιολογικά έχει στρέψει το ενδιαφέρον της στον Σέρχιο Αραούχο, παίκτη που ξέρει την ομάδα, διαφορετικού τύπου φορ σε σχέση με τον Πόνσε, πιο κινητικός αλλά που βάζει γκολ σε μεγάλα ματς και λατρεύεται από τον κόσμο της ΑΕΚ. Πιθανή πώληση Λιβάγια θα εξασφαλίσει τα χρήματα για την αγορά Αραούχο ή κάποιου υψηλού επιπέδου γκολτζή, αφού για το γκολ θα δαπανηθούν τα πολλά λεφτά.

Γενικά η ομάδα χρειάζεται 7-8 παίκτες, οι περισσότεροι για βασικοί για να κοιτάξει στα μάτια ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό και να μπει στη νέα σαιζόν ως ισότιμος διεκδικητής του τίτλου. Άσχημες χρονιές και αποτυχίες υπάρχουν για κάθε ομάδα, το θέμα είναι το κλαμπ να προσαρμόζεται άμεσα στα νέα δεδομένα, να σχεδιάζει το μέλλον του και με πράξεις να επανέρχεται στο υψηλό επίπεδο και να παραμένει στον ανταγωνισμό. Μέχρι τώρα οι άνθρωποι της νέας ΑΕΚ μας έχουν αποδείξει ότι κατέχουν την τεχνογνωσία για να φτάσουν στην κορυφή. Απομένει να το αποδείξουν ξανά.-






                                                                                                                    SAM

Μαγεία με απίστευτες ανατροπές !

You 'll never walk alone.... και μια φανταστική ατμόσφαιρα στο “Άνφιλντ” έδωσε φτερά στους παίκτες της Λίβερπουλ να πετύχουν το ακατόρθωτο. Το γήπεδο, η φανταστική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι οπαδοί έδωσαν ηθικό και πίστη στην ομάδα. Οι παίκτες είπαν “θα τρέξουμε και θα τρέξουμε μέχρι να μη μπορούμε άλλο, μέχρι να πέσουμε κάτω. Θα τα δώσουμε όλα για να ευχαριστήσουμε αυτόν τον κόσμο, να του δείξουμε ότι παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις, δώσαμε ότι είχαμε, άσχετα από το αποτέλεσμα”. Και τα κατάφεραν....

Στο άλλο ματς η Τότεναμ έχανε 2-0 στο ημίχρονο από τον εκπληκτικό Άγιαξ. Ήταν στο καναβάτσο. Ο Ποκετίνο ρίχνει στο ματς έναν ξεπερασμένο φορ μιας άλλης εποχής στο ποδόσφαιρο, που στο πρώτο παιχνίδι είχε ξεκινήσει και ήταν άφαντος....χθες του γύρισε το παιχνίδι ! Δεν υπάρχουν θέσφατα για το ποδόσφαιρο του 2020. Αυτό που μας έδειξαν τα παιχνίδια αυτής της εβδομάδας είναι πως το ποδόσφαιρο είναι θέληση, πίστη, πείσμα και να μην τα παρατάς ποτέ. Ακόμη, είναι η τύχη της στιγμής, η μία φάση. Αυτή η φάση που δεν είχε την ψυχή να βγάλει η Μπάρτσα στο τέλος και που την κατάφερε η Τότεναμ.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας από αυτούς τους παίκτες δουλεύει μια ζωή για να φτάσει να παίξει σε έναν τελικό Champions league. Ε, τώρα που είναι ένα βήμα πριν το καταφέρει θα φάει σίδερα στο τελευταίο παιχνίδι που του απομένει. Δε θα κοιτάξει το σκορ και δε θα σταματήσει να προσπαθεί μέχρι τη λήξη, να τρέχει μέχρι να πέσει κάτω. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά. Στο ποιος το θέλει περισσότερο. Είδαμε πως κατέθεσαν την ψυχή τους οι παίκτες που δεν έχουν πάρει τίποτα από τίτλους, ενώ οι κορεσμένοι από κούπες σταρ της Μπάρτσα απογοήτευσαν....

Δύο γκολ σε ημιτελικό Champions league οι Βαϊνάλντουμ και Οριγκί και τρία ο Λούκας Μόουρα.... ποιος θα το πίστευε?

Πάμε να τα δούμε πιο αναλυτικά.

Λίβερπουλ – Μπαρτσελόνα = 4-0

Με σοβαρές απουσίες η Λίβερπουλ που της έλειπαν ο Κεϊτά από τα χαφ και στη θέση του μπήκε ο Χέντερσον και οι Σαλάχ και Φιρμίνιο από την επίθεση, με τους Σακίρι και Οριγκί να παίρνουν τη θέση τους. Από τη Μπάρτσα έλειπε ο εξτρέμ Ντεμπελέ.

Με το κλασικό 4-3-3 ξεκίνησε ο Κλοπ και με το 4-4-2 ο Βαλβέλδε. Η Λίβερπουλ μπήκε από την αρχή πολύ δυνατά, οι παίκτες της πίεζαν παντού, πολύ ψηλά, έτρεχαν ακατάπαυστα και έπεφταν με δύναμη στη μπάλα, σαν καμικάζι, γεγονός που αιφνιδίασε τη Μπάρτσα και κάπου την αποσυντόνισε μιας και δυσκολευόταν πολύ να κατεβάσει τη μπάλα και δε μπορούσε να αλλάξει πάνω από 2-3 πάσες.

Αυτό που επεδίωκε η ομάδα του Κλοπ το πέτυχε μόλις στο 7΄, όταν μετά από ένα λάθος γύρισμα του Ζόρντι Άλμπα, ο Χέντερσον μπήκε περιοχή, ο Τερ Στέγκεν απέκρουσε το πλασέ του, αλλά ο επερχόμενος Οριγκί πήρε το ριμπάουντ και έκανε το 1-0. Στο πρώτο 10λεπτο έγινε αντιληπτό ότι ο Μανέ είναι σε μεγάλη βραδιά, περνούσε με κάθε τρόπο τον Σέρχι Ρομπέρτο και ο Βιδάλ δε βρισκόταν συνήθως κοντά για να τον ντουμπλάρει και να δώσει βοήθειες.

Από το 14΄και μετά η Μπάρτσα άρχισε να ισορροπεί, να αλλάζει πιο εύκολα τη μπάλα, είχε μια φάση με τον Μέσι που έδιωξε σε κόρνερ ο Άλισον και κατόπιν έβγαλε και μια-δυο επιθέσεις που στη μία ο Άλισον απέκρουσε το σουτ του Κουτίνιο, ενώ το σουτ του Μέσι πέρασε άουτ.

Οι παίκτες της Λίβερπουλ συνέχιζαν να πάνε με πολύ δύναμη στη μπάλα παίζοντας στα όρια του αντιαθλητικού, ενώ ταυτόχρονα ο Οριγκί ήταν συγκλονιστικός, μη σταματώντας να τρέχει και να πιέζει τους αντίπαλους παίκτες και ο Φαν Ντάικ ήταν βράχος στα μετόπισθεν μεταδίδοντας σιγουριά σε όλη την ομάδα. Από την άλλη η Μπάρτσα κοιτούσε να παγώσει το ρυθμό του παιχνιδιού, να ρίξει το τέμπο, να κυκλοφορήσει τη μπάλα ψάχνοντας διαδρόμους και κενά στην αντίπαλη άμυνα, που όμως ουδέποτε βρήκε. Η Λίβερπουλ σε κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να ανοίξει το ρυθμό αλλά τα χαλούσε με λάθος πάσες, ειδικά ο Σακίρι. Έτσι κύλησε το υπόλοιπο του 1ου ημιχρόνου, με τη Μπάρτσα να έχει δύο φάσεις στις καθυστερήσεις, με ένα σουτ του Μέσι άουτ και μια αντεπίθεση μετά από κόρνερ της Λίβερπουλ όπου και πάλι ο Άλισον νίκησε τον Ζόρντι Άλμπα.

Και στο 2ο ημίχρονο η Λίβερπουλ μπήκε πολύ δυνατά και αποφασισμένη. Κατάφερε με δύο γκολ σε τρία λεπτά (στο 54΄και στο 56΄) από τον παίκτη που είχε περάσει ως αναγκαστική αλλαγή με την έναρξη του ημιχρόνου ο Κλοπ, τον Τζόρτζιο Βαϊνάλντουμ, να φέρει το σκορ πρόκρισης στα ίσα. Η Λίβερπουλ έβγαλε μια απίστευτη ορμή στο παιχνίδι της, ενώ η Μπάρτσα αποσβολωμένη πελαγοδρομούσε. Η ομάδα του Βαλβέλδε δεν μπόρεσε να βγάλει καμιά αντίδραση στα σχεδόν 40΄ λεπτά, μαζί με τις καθυστερήσεις, που απέμεναν στο παιχνίδι, παρά μόνο ένα σουτ του Μέσι στο 68΄ που έβγαλε ο Άλισον. Επιστέγασμα όλης αυτής της κατάστασης, το 4ο γκολ της Λίβερπουλ. Ένα γκολ που δε δέχονται ούτε άμυνες σε σχολικά τουρνουά. Κόρνερ και όλη η άμυνα της Μπάρτσα “χαζεύει”, γρήγορη εκτέλεση από τον Αλεξάντερ-Άρνολντ, πλασαριστά στον αμαρκάριστο στην καρδιά της περιοχής, Οριγκί και 4-0. Έπος !

Από εκεί και μετά είδαμε τον Βαϊνάλντουμ να κάνει ντρίπλες και τη Μπάρτσα να μην ξέρει τι να κάνει με τη μπάλα στα πόδια της, να ψάχνουν όλοι τον Μέσι, να μην μπορούν να δημιουργήσουν το παραμικρό χωρίς τη συμμετοχή του Αργεντινού. Το σφύριγμά της λήξης ήταν εξιλέωση για αυτή τη Μπάρτσα.

Στατιστικά: 45% - 55% η κατοχή για τους Καταλανούς, 7-6 τα κόρνερ και 13-8 οι τελικές. Στα τρεξίματα, 112,1 η Λίβερπουλ και 105, 4 η Μπαρτσελόνα, σχεδόν 7 χιλιόμετρα περισσότερα σε ημιτελικό Champions league σίγουρα μετράνε. Άλλωστε η διαφορά φαινόταν και στη ροή του αγώνα, με γυμνό μάτι.

Η Λίβερπουλ δεν έκανε το μεγάλο παιχνίδι, πήρε τη μεγάλη πρόκριση από την ώθηση που έδωσε το “Άνφιλντ” και από το απίστευτο πάθος των παικτών της. Η επιτυχία της βασίστηκε στο τρέξιμο, τη δύναμη, το πάθος, την πίστη και τη θέληση. Μπορεί να μην έθελξε με την υψηλή τεχνική της αλλά δεν υπάρχει ποδοσφαιρόφιλος στην υφήλιο που να μην αναρίγησε με την ατμόσφαιρα στο “Άνφιλντ” και όλη αυτή τη θετική ενέργεια που υπήρχε. Ατομικά. Σταθερός ο Άλισον κράτησε όρθια την ομάδα του όποτε χρειάστηκε. Με δύο ασίστ στο παιχνίδι ο Αλεξάντερ – Άρνολντ, βράχος και ηγέτης ο Φαν Ντάικ και μεγάλο ματς από τον Ματίπ που σταμάτησε κάθε κάθετη μπαλιά από την πλευρά του και κέρδισε κάθε μονομαχία. Άτυπο μαν του μαν στον Μέσι ο Φαμπίνιο που παρότι πήρε κάρτα νωρίς πήγαινε με δύναμη σε κάθε φάση, ασκούσε πίεση σε κάθε φάση στον Μέσι, έμενε πάνω του και με τις βοήθειες από τους άλλους χαφ περιόρισε το παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές του Αργεντινού. Πολλά τρεξίματα οι Μίλνερ και Χέντερσον με τον πρώτο να παίζει αριστερό μπακ στο 2ο και να έχει συμμετοχή στο 3ο γκολ. Ο Σακίρι έκανε πολλά λάθη αλλά ουδέποτε σταμάτησε να τρέχει και να προσπαθεί. Ο Οριγκί έδωσε πολλές μάχες, δε διαθέτει τεχνική αλλά πέτυχε 2 γκολ. Τεράστιο ματς από έναν πολύ μεγάλο παίκτη, τον Σαντιό Μανέ, που έδειξε και χαρακτηριστικά ηγέτη στο συγκεκριμένο παιχνίδι παίρνοντας την ομάδα στις πλάτες του δημιουργικά, με τον Κλοπ να του επιτρέπει να κινηθεί σε έναν ελεύθερο ρόλο.

Ο Κλοπ δεν είναι κόουτς. Είναι περισσότερο προπονητής προπόνησης. Έφτιαξε αυτά τα χρόνια μια ομάδα με τα δικά του χαρακτηριστικά και αυτή παρέταξε στο “Άνφιλντ”. Τη μεταλαμπάδευσε με πίστη και την άφησε να κάνει τη δουλειά, με πάθος, δύναμη και τρεξίματα στο χώρο. Γι αυτό ως προπονητής ταίριαξε αμέσως στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Τακτικά προσαρμόστηκε στον Μέσι ανασταλτικά και στην πίεση ψηλά και την ορμή επιθετικά. Του βγήκε το ματς και είναι θριαμβευτής!

Η Μπαρτσελόνα δε βρήκε παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές και την κατάπιε το “Άνφιλντ”, δε μπόρεσε να διαχειριστεί όλη αυτή την ατμόσφαιρα και το δυναμικό παιχνίδι των παικτών της Λίβερπουλ. Δεν ήταν και τυχερή, να βρει αυτή τη μία φάση που θα της δώσει ώθηση μες το παιχνίδι, αυτό το ένα γκολ. Και η ΡΕΑΛ είχε δεχθεί ανατροπές αλλά στο τέλος έβρισκε τη μία φάση που της έδινε την πρόκριση και πήρε τρια σερί Champions league. Δε βρήκε παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές αυτή τη φορά αφού οι τρεις χαφ της Λίβερπουλ ήταν πάνω στον Μέσι και η Μπάρτσα είναι έτσι χτισμένη ώστε όλα να εξαρτώνται από τον Αργεντινό, δεν εκμεταλλεύεται τους υπόλοιπους καλούς παίκτες της. Τραγικοί οι δύο πλάγιοι μπακ της. Ο Τερ Στέγκεν έβγαλε αυτά που μπορούσε. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο δεν είχε πρόβλημα με τα στημένα της Λίβερπουλ και στα δύο ματς αλλά δέχτηκε το τραγικό 4ο γκολ όταν και αποκοιμήθηκε. Πάλεψε ο Μπούσκετς, κουρασμένος ο Ράκιτιτς δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στο ρυθμό του παιχνιδιού και φάνηκε μόνο με τη μπάλα στα πόδια. Λίγος ο Βιδάλ, 9 στις 10 πάσες λάθος, αργός πια και ξεπερασμένος, δεν είναι χαφ αυτοί γι αυτό το επίπεδο, για μια Μπαρτσελόνα. Καλύτερα πατούσε ο νεαρός Αρτούρ στο λίγο που έπαιξε, αλλά φοβήθηκε ο Βαλβέλδε να τον ρίξει νωρίτερα στο ματς. Επηρεάστηκε από το ¨Άνφιλντ” και από την υποδοχή που του επιφύλασσε ο Σουάρεζ που πλέον παίζει στα λίγα μέτρα και βασίζεται μόνο στο ξεπέταγμα. “Γατάκι” ο Κουτίνιο. Ο Μέσι ήταν σε κακή βραδιά και καλά κλεισμένος, παρόλα αυτά πήρε 5-6 φορές τη μπάλα και μπήκε κάθετα κόντρα σε 5 και 6 αντιπάλους, μόνος του και κέρδισε φάουλ, πάλεψε αλλά δεν είχε βοήθεια και δεν του πήγε και το παιχνίδι.

Ερνέστο Βαλβέλδε: “Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν” ! Ένας φοβισμένος ανθρωπάκος στην άκρη του πάγκου παρακολουθούσε το ματς αμήχανος. Ένας μέτριος προπονητής σε έναν μεγάλο πάγκο, που βρέθηκε καταλάθος σε ένα τέτοιο παιχνίδι και τα είχε χαμένα. Μηδέν! Τίποτα! Καμία προσωπικότητα....

Δικαίως η Λίβερπουλ στον τελικό. Και μόνο που είχε την ψυχή και την προσωπικότητα ως ομάδα να βγάλει τέτοια ανατροπή της αξίζει η πρόκριση!

Άγιαξ – Τότεναμ = 2-3

Εδώ καταρρίφθηκε ο μύθος της φανέλας και αποδείχθηκε ότι η θέληση το πάθος και η πίστη μετράνε πάνω από όλα και είναι αυτά τα στοιχεία που σε οδηγούν στη νίκη. Η Τότεναμ παρατάχθηκε ως αναμενόταν χωρίς τον Χάρι Κέιν ένώ ο Άγιαξ είχε την αναπάντεχη απουσία του Νέρες λίγο πριν τη σέντρα και έτσι στη θέση του ξεκίνησε ο Ντόλμπεργκ. Με 4-4-2 ο Ποκετίνο, με τους Μόουρα και Σον στην επίθεση και τον Έρικσεν πίσω τους πλαισιωμένο από τρεις χαφ. Με 4-3-3 ο Τεν Χααγκ, τον Ντόλμπεργκ να περνάει φορ και τον Τάντιτς να πάει αριστερά, με τον Ζίγιεκ δεξια, ενώ ο Φαν Ντε Μπεεκ ερχόταν σαν κρυφός επιθετικός από το χώρο της μεσαίας γραμμής.

Ο Άγιαξ μπήκε πολύ δυνατά στο παιχνίδι, στο 4΄είχε ένα σουτ του Τάντιτς με τον Γιορίς να πραγαματοποιεί μεγάλη επέμβαση διώχνωντας σε κόρνερ, από την εκτέλεση του οποίου, στο επόμενο λεπτό, ο Ντε Λιχτ νίκησε στον αέρα τον Ντελέ Αλί και με κεφαλιά άνοιξε το σκορ. Στο αμέσως επόμενο λεπτό με έξυπνο σουτ στην κλειστή γωνία του τερματοφύλακα, από αριστερά, ο Σον παραλίγο να φέρει το ματς στα ίσα, αλλά η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Η Τότεναμ πήρε τη μπάλα χωρίς όμως να ασκεί ιδιαίτερη πίεση ή να έχει μεγάλες φάσεις, παρά μόνο ένα χλιαρό πλασέ του Ντελέ Αλί στο 23΄και ένα σουτ του Έρικσεν στο 24΄. Ο Άγιαξ κοιτούσε να χτυπήσει στην κόντρα και στο 30΄ σε μια ανεπίθεση ο Τάντιτς σούταρε άουτ. Όμως στο 35΄ οι Φαν Ντε Μπέεκ, Τάντιτς και Ζίγιεκ συνδυάστηκαν άψογα από τον άξογα και αριστερά, με τον τελευταίο να πλασάρει στην απέναντι γωνία του Γιορίς και να γράφει το 2-0. Πλέον οι Ολλανδοί ήταν αγκαλιά με την πρόκριση. Η Τότεναμ δεν έβγαλε αντίδραση μέχρι τη λήξη του ημιχρόνου και έτσι πήγαμε στην ανάπαυλα με τον Άγιαξ να έχει κερδίσει το πρώτο παιχνίδι με 1-0 και να προηγείται με 2-0 στο ημίχρονο στην έδρα του. Η Τότενμ χρειαζόταν 3 γκολ σε ένα ημίχρονο για να ανατρέψει την κατάσταση, κοινώς, ένα θαύμα!

Υπό αυτές τις συνθήκες ο Ποκετίνο αποφάσισε να ρισκάρει. Τράβηξε στον πάγκο τον αμυντικό χαφ Γουανιάμα και έριξε στο παιχνίδι τον φορ Γιορέντε. Ταυτόχρονα γύρισε τον Έρικσεν στην δυάδα τον χαφ, δίπλα στον Σισοκό, να παίζει χαμηλά. Αυτό άλλαξε όλη την ομάδα, ο Έρικσεν έκανε μεγάλο ματς και δημιουργούσε παιχνίδι από πίσω με την Τότεναμ να βρίσκει πλέον διαδρόμους. Ο Άγιαξ οπισθοχώρησε, ήξερε πως έχει το σκορ και το πλεονέκτημα και προσπάθησε να κάνει διαχείριση. Στο 53΄ ο Έρικσεν βγάζει σε πλεονεκτική θέση τον Ντελέ Αλί αλλά ο Ονάνα διώχνει σε κόρνερ. Στο 55΄μετά από βαθιά μπαλιά του Ρόουζ, ο Ντελέ Άλι θα περάσει στον Λούκας Μόουρα ο οποίος με απίστευτη αποφασιστικότητα θα μπει περιοχή και με πλασέ θα μειώσει το σκορ. Στο 59΄ ο Γιορέντε εξ επαφής θα νικηθεί από τον Ονάνα, η άμυνα του Άγιαξ θα μπερδευτεί και δε θα διώξει, ο Μόουρα θα στριφογυρίσει με τη μπάλα μες τη μικρή περιοχή, θα βρει την ιδανική γωνία και με σουτ θα ισοφαρίσει. Αυτό ήταν ! Από εκεί και μετά το παιχνίδι ήταν στα ίσα, στο γκολ, όποιος το βάλει. Οι δύο ομάδες δεν πήγαν συντηριτικά, η μπάλα πήγαινε πάνω κάτω, αμφότερες κνήγησαν το γκολ που θα τις έδινε την πρόκριση. Ο Άγιαξ είχε περισσότερες κλασικές ευκαιρίες, όπως το σουτ του Ζίγιεκ στο 63, σε παρόμοια φάση με το 2ο γκολ που πέρασε λίγο άουτ, το γύρισμα του Ντε Λιχτ μέσα από την περιοχή που έδιωξε ο Γιορίς και δε μπόρεσε ο Τραγλιαφίκο στην επαναφορά να σουτάρει στο 71΄ και το σουτ του Ζίγιεκ στο 79΄στο δοκάρι. Από την άλλη ο Γιορέντε έκανε απίστευτο παιχνίδι με πλάτη στο τέρμα, κατέβαζε τη μπάλα και την έσπαγε δίπλα σε συμπαίκτη του, ενώ ο Μόουρα με απίστευτες κινήσεις στο χώρο ήταν μέσα σε κάθε φάση. Η Τότεναμ είχε μια κεφαλιά, άουτ του Αντερβάιλεντ μετά από κόρνερ στο 74΄ και δεν πήρε πολλά από τον Σον σε αυτό το σημείο του παιχνιδιού, μιας και η άμυνα του Άγιαξ ήταν προσαρμπσμένη πάνω του και δεν τον άφηναν να κινηθεί ούτε παράλληλα με το τέρμα από αριστερά όπου έπαιζε.

Μετά το 80΄ ο Ποκετίνο κάνει δύο αλλαγές, περνάει στο παιχνίδι Λαμέλα και Ντέιβις για να φρεσκάρει την ομάδα και η Τότεναμ μπαίνει να παίξει τα ρέστα της στην τελική ευθεία, στο τελευταίο 10λεπτο. Στο 86΄ ο Βερτόγκεν χάνει απίστευτη διπλή ευκαιρία μετά από κόρνερ, με την κεφαλιά του να σταματάει στο οριζόντιο δοκάρι και το πλασέ του στην επαναφορά να αποκρούεται πριν τη γραμμή από τον Ντε Λιχτ. Αν δεν περνούσε η Τότεναμ αυτή η φάση θα έμενε για πάντα στις μνήμες των οπαδών της και ο Βερτόγκεν θα ήταν ο μοιραίος. Στο επόμενο λεπτό, μπαίνει από αριστερά ο Σον, σουτάρει με τη μπάλα να γλείφει το οριζόντιο δοκάρι και να φεύγει άουτ. Στο 93, αντεπίθεση Άγιαξ με τον Γιορίς να διώχνει εντυπωσιακά το σουτ του Σίγκρατσεν και τον Ζίγιεκ να μη κρατάει μπάλα στην επαναφορά αλλά να σουτάρει αμέσως άουτ. Αφελέστατα οι παίκτες του Αίαντα δεν κράτησαν μπάλα στα τελευταία λεπτά, να κάνουν καθυστερήσεις, να παγώσουν το ρυθμό, να πέσουν κάτω, να εκνευρίσουν τον αντίπαλο. Έτσι στο 95΄ και 10΄΄ σε γέμισμα της απελπισίας, ο Γιορέντε με πλάτη σπάει τη μπαλα, ο Μόουρα με απίστευτη ταχύτητα, δύναμη και αποφασιστηκότητα πατάει περιοχή, σουτάρει και κάνει το 2-3. Απίστευτο!

Οι στιγμές που ακολούθησαν μοναδικές, με τον Ποκετίνο να μη μπορεί να συγκρατήσει τα δακρυά του και να γονατίζει στο χορτάρι του “Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα”. Οι παίκτες του Άγιαξ πεσμένοι μπρούμυτα στο χορτάρι αδυνατούν να το πιστέψουν. Έφτασαν τόσο κοντά και άξιζαν να είναι στον τελικό. Σαράντα λεπτά μετά τη λήξη και οι παίκτες και ο προπονητής της Τότεναμ δεν έχουν πάει στα αποδυτήρια, είναι στο γήπεδο και πανηγυρίζουν. Δικαίωση δουλειάς 5 χρόνων! Από το 2014 που ανέλαβε ο Ποκετίνο, χωρίς μεταγραφές, οι ίδιοι παίκτες με υψηλό επίπεδο δουλειάς. Αλλά και χωρίς τίτλο, ούτε ένα Λιγκ καπ Αγγλίας. Θα είναι απίστευτο ο πρώτος τίτλος αυτής της ομάδας να είναι το Champions league.

Και ο Άγιαξ και η Τότεναμ άξιζαν αναμφισβήτητα να είναι στον τελικό. Αυτά που κατέθεσαν στο χορτάρι είναι απίστευτα, μεγάλες μάχες, μεγάλη μπάλα. Τα χιλιόμετρα? 114, 9 για την Τότεναμ και 117, 93 για τον Άγιαξ! 118 χιλιόμετρα Μάιο μήνα με όλη την κούραση της σαιζόν συσωρευμένη. Αν μη τι άλλο κανείς δε μπορεί να πει ότι δεν το κυνήγησαν δίνοντας ότι είχαν και δεν είχαν. Έχασαν άλλωστε 10΄΄ μετά τη λήξη και των καθυστερήσεων. Συμβαίνουν αυτά. Το μέλλον τους ανήκει.

Ζήσαμε στιγμές αυτές τις δύο μέρες που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να χαρίσει. Είδαμε χαρακτήρες μεγάλων παικτών να ξεδιπλώνονται στο χορτάρι, είδαμε ανθρώπους να διαχειρίζονται τη χαρά και τη λύπη, την απογοήτευση. Να σπάνε και να ξεσπάνε πλημμυρισμένοι από έντονα συναισθήματα. Είδαμε φιλάθλους να χαίρονται και να λυπούνται, να απολαμβάνουν τις στιγμές και να συγκρατιούνται να μην ξεσπούν επί δικαίων και αδίκων. Να αποδέχονται το ότι η ήττα είναι πιθανή σε έναν αγώνα και ότι στο μέλλον θα υπάρξει ξανά η ευκαιρία να κερδίσουν εκείνοι, η ομάδα τους.

Αγγλικός τελικός σε τρεις εβδομάδες. Φαβορί? Δεν υπάρχει....

                                                                                                                              SAM

Τα παιχνίδια πήγαν στην τακτική.... αλλά καθάρισε ο Μέσι !

Στην τελευταία στροφή της σαιζόν, στην τελική ευθεία πριν τον τελικό του Champions league στη Μαδρίτη, έγιναν οι δύο πρώτοι ημιτελικοί της διοργάνωσης. Ο Άγιαξ πήρε σπουδαίο διπλό με 0-1 στο νέο γήπεδο της Τότεναμ και η Μπάρτσα επιβλήθηκε της Λίβερπουλ με 3-0 στο “Καμπ Νοου” . Και τα δύο ματς διεξήχθησαν σε υψηλό επίπεδο τακτικής προσέγγισης από τα προπονητικά σταφ και το αποτέλεσμα άλλους τους δικαίωσε και άλλους όχι. Δικαιώθηκε ο Βαλβέλδε από την επιλογή του να δώσει τη μπάλα στη Λίβερπουλ και να περιμένει, έχασε το ματς ο Κλοπ από την επιλογή του να παίξει με ψευτο-9αρι τον Βαϊνάλντουμ. Πήρε το παιχνίδι ο Άγιαξ με την ορμητικότητα που βγήκε στο γήπεδο, έμεινε στο παιχνίδι της πρόκρισης ο Ποκετίνο με το συντηρητικό παιχνίδι που έκανε γνωρίζοντας τις πολλές απουσίες της ομάδας του στην επίθεση. Αναμφίβολα σε αυτό το επίπεδο χρειάζεται, η κάθε ομάδα, πολύ βοήθεια από τον πάγκο για να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου !

Πάμε να τα δούμε αναλυτικά.

Τότεναμ – Άγιαξ = 0-1

Οι Λονδρέζοι ήταν αναγκασμένοι να παραταχθούν χωρίς τους Κέιν και Σον, τα βαριά χαρτιά τους στην επίθεση, αλλά και χωρίς τους Λαμέλα, Οριέ, Γουϊγκς και με τον Σισοκό να μην είναι έτοιμος για 90λεπτο. Ο Ποκετίνο επέλεξε να ξεκινήσει το παιχνίδι με τριάδα στην άμυνα, που το χαρακτηριστικό της ήταν πως όλοι, Βερτόγκεν, Αντερβάιλεντ και Ντάβινσον Σάντσεζ, ήταν πρώην παίκτες του Άγιαξ, όπως και ο Έρικσεν στα χαφ. Αντιλαμβανόμαστε από που έκανε η Τότεναμ τα “ψώνια” της και έχτισε ομάδα για ημιτελικό Champions league .

Μετά το πρώτο αναγνωριστικό 5λεπτο ο Άγιαξ πήρε τη μπάλα και πίεσε την Τότεναμ βασιζόμενος στο συνεχές πρέσιγκ ψηλά. Η επιλογή του αυτή δικαιώθηκε στο 15΄ όταν ο Φαν Ντε Μπέεκ, που συνεχώς έκανε κάθετη κίνηση και πατούσε περιοχή, άνοιξε το σκορ. Η κατοχή της μπάλας ήταν στο 75% και στο 24΄μετά από ωραίο συνδυασμό ο Φαν Ντε Μπέεκ έχασε ευκαιρία να διπλασιάσει τα γκολ για τον Αίαντα που κυριαρχούσε στο παιχνίδι. Η Τότεναμ είχε την πρώτη επίσκεψη στα καρέ του Ονάνα στο 26΄ με μια κεφαλιά -άουτ του Γιορέντε.

Στο πρώτο ημίωρο του παιχνιδιού είδαμε ένα απίστευτο passing game, με γρήγορες εναλλαγές της μπάλας σε μικρό χώρο, από την πλευρά του Άγιαξ, που έτσι απελευθερωνόταν και εύρισκαν χώρο οι παίκτες του, ενώ οι παίκτες της Τότεναμ ήταν πιο δυνατοί στις μονομαχίες και προσπαθούσαν να απειλήσουν μέσω στημένων φάσεων. Το γνώριζαν αυτό οι Ολλανδοί και σε εκτελέσεις φάουλ έπαιζαν άμυνα ζώνης στα 10 μέτρα έξω από την περιοχή τους. Τακτική που εν τέλει τους βγήκε και κράτησαν ανέπαφη την εστία τους.

Το ματς άλλαξε στο 39΄ με την αναγκαστική αλλαγή του Βερτόγκεν που χτύπησε στο κεφάλι και στη θέση του πέρασε ο χαφ Σισοκό, αλλάζοντας τη διάταξη της Τότεναμ, αφού αναγκαστικά δεν έπαιζε πλέον με τρεις στην άμυνα αλλά το γύρισε σε ένα 4-2-3-1. Αυτό βγήκε σε καλό στην ομάδα του Ποκετίνο αφού έγινε πιο επιθετική και μέχρι το τέλος του ημιχρόνου δημιούργησε 4-5 φάσεις στην αντίπαλη εστία.

Χαρακτηριστικά του πρώτου ημιχρόνου για τους δύο μονομάχους το γεγονός ότι ο Ντελέ Αλί ήταν ξεκομμένος από το παιχνίδι της Τότεναμ και ήρθε ελάχιστες φορές σε επαφή με τη μπάλα και από την άλλη το απίστευτο αμυντικό transition των παικτών του Άγιαξ που δεν επέτρεψαν να δεχθούν κόντρα επιθέσεις.

Το 2ο ημίχρονο ξεκίνησε δυνατά με εκατέρωθεν ευκαιρίες, αλλά γρήγορα η Τότεναμ πήρε τα ηνία του ματς και με ψηλές μπαλιές και σέντρες για τον Γιορέντε προσπάθησε να ισοφαρίσει. Τακτική που δεν της βγήκε αφού οι αμυντικοί του Άγιαξ ήταν σε καλή μέρα και αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τον βαρύ και αργό Βάσκο φορ. Μάλιστα ο Άγιαξ ήταν αυτός που είχε τη μεγάλη φάση, το δοκάρι του Νέρες σε αντεπίθεση στο 78΄.

Σε πιο αργό τέμπο παίχτηκε το 2ο ημίχρονο. Σταδιακά είδαμε τους παίκτες του Άγιαξ να ξεμένουν από δυνάμεις μετά την τόση πίεση που άσκησαν στο 1ο ημίχρονο. Η ομάδα οπισθοχώρησε για να κρατήσει το σκορ και δε δέχτηκε ουσιαστικά φάση. Η Τότεναμ συνέχισε να προσπαθεί να απειλήσει μέσω στατικών φάσεων και στο τελευταίο 10λεπτο ο Ποκετίνο ψήλωσε κι άλλο την ομάδα του με δύο αλλαγές των πλάγιων μπακ του. Χωρίς όμως να αλλάξει κάτι ουσιαστικό στο παιχνίδι.

Η Τότεναμ ακόμα και με το 0-1 στην πλάτη της συνέχισε να είναι συντηρητική και να προσέχει τα νώτα της. Είχε την υπεροχή και πίεσε στα 15-20 πρώτα λεπτά του 2ου ημιχρόνου, αλλά με την αλλαγή του Μαζραουϊ τον οποίο πέρασε στα χαφ αντί του Σένε, ο Τεν Χάαγκ επανέφερε τις ισορροπίες στο χώρο της μεσαίας γραμμής.

Γενικά, ο Άγιαξ παρουσιάστηκε πολύ φρέσκος και σίγουρα τον βοήθησε η αναβολή της αγωνιστικής στο Ολλανδικό πρωτάθλημα. Στα 35΄ πρώτα λεπτά του παιχνιδιού κυριάρχησε απόλυτα και θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο σκορ. Από την άλλη ο Ποκετίνο πήγε για το 0-0. Γι αυτό και κατέβηκε με τριάδα στην άμυνα, μια τακτική που δεν του βγήκε όμως καθότι ο Γουανιάμα δεν μπορούσε να μεταφέρει τη μπάλα στην επίθεση, δεν είχε built up παιχνίδι και η ομάδα έπαιζε αναγκαστικά με βαθιές μπαλιές και ήταν ξεκομμένη. Επίσης δεν μπορούσαν να προλάβουν τον Φαν Ντε Μπεεκ που πατούσε συνεχώς περιοχή, σκόραρε και ήταν μέσα σε όλες τις επικίνδυνες φάσεις. Στο 2ο η Τότεναμ είχε την κατοχή και πόνταρε στον Γιορέντε ο οποίος δεν μπόρεσε. Με τη συμμετοχή του Ισπανού φορ η ομάδα έχασε και τη δυνατότητα να πιέσει ψηλά και να κλέψει μπάλιες, παίκτης αργός και μόνο για μέσα στην περιοχή. Ο Άγιαξ έκανε διαχείριση και φάνηκε πως αμφότεροι βολεύτηκαν με το σκορ, για να παίξουν τα ρέστα τους σε μια εβδομάδα στο Άμστερνταμ.

Σίγουρα ο Άγιαξ έχει το προβάδισμα, αλλά ο Ποκετίνο ποντάρει στην επιστροφή του Σον, την καλύτερη ετοιμότητα του Σισοκό και τον ρυθμό του Αγγλικού πρωταθλήματος που δεν μπορούν να τον αντέξουν οι άλλες ομάδες, για να ανατρέψει την κατάσταση. Όλα παραμένουν ανοιχτά και η ρεβάνς αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον.

Μπαρτσελόνα – Λίβερπουλ = 3-0

Περίμενα το εν λόγω παιχνίδι με μεγάλο ενδιαφέρον, θεωρούσα ότι θα γίνει μεγάλη μάχη από τακτικής άποψης. Θα βρισκόταν αντιμέτωπες δύο διαφορετικές ποδοσφαιρικές σχολές, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις του ίδιου του παιχνιδιού. Από τη μία η Λίβερπουλ του Κλοπ με τον υψηλό ρυθμό, την ταχύτητα, το ανελέητο πρέσιγκ και το χτύπημα στην κόντρα, στο ανοιχτό γήπεδο, με τρεις πάσες να βγει φάτσα με το αντίπαλο τέρμα. Από την άλλη η Μπάρτσα του Μέσι, κατοχή μπάλας, αργό τέμπο, σετ παιχνίδι, πολλές κοντινές πάσες, άψογη τεχνική, άνοιγμα της κλειστής αντίπαλης άμυνας με ατομικές ενέργειες υψηλής κλάσης.

Ποιος βγήκε νικητής? Το ίδιο το ποδόσφαιρο, όπως αυτό εκφράζεται στο πρόσωπο του Αργεντινού μάγου, Λίονελ Μέσι !!!

Στο παιχνίδι... ο Κλοπ επέλεξε να ξεκινήσει τον Τζο Γκόμεζ ως δεξί μπακ, τους Φαμπίνιο, Μίλνερ και Κεϊτά στα χαφ, συν τον Βαϊνάλντουμ που όλοι περιμέναμε να κινηθεί ως τέταρτος χαφ, αλλά αντ' αυτού τον είδαμε να παίζει ως ψευτο-9αρι. Με σέντερ φορ τον Βαϊνάλντουμ λοιπόν και τον Σαλάχ δεξιά, με τον Μανέ αριστερά. Ο Βαλβέλδε από την άλλη επέλεξε τον Σέρχι Ρομπέρτο στο δεξί άκρο της άμυνας και τον Βιδάλ στα χαφ, δίπλα στους Μπούσκετς και Ράκιτιτς, αντί του Αρτούρ για να δώσει πιο επιθετικά μαρκαρίσματα και σκληράδα στο παιχνίδι της Μπαρτσελόνα. Στην επίθεση οι Κουτίνιο, Σουάρεζ και Μέσι.

Μπήκε δυνατά η Λίβερπουλ με επιθετικό πρέσιγκ παντού, αλλά η Μπάρτσα δεν κώλωσε, με υποδειγματική κυκλοφορία έβγαζε τη μπάλα στην επίθεση. Ο ρυθμός στο ματς ήταν τρελός, με τη μπάλα να πάει πάνω κάτω στα 20 πρώτα λεπτά. 'Ωσπου στο 26΄ με διαγώνια μπαλιά και ωραία αλλαγή παιχνιδιού ο Βιδάλ βρίσκει τον Κουτίνιο, με τον μπακ της Λίβερπουλ να έχει κλείσει προς τα μέσα και να έχει ξεχαστεί, αφήνοντας τον Κουτίνιο να κατεβάσει τη μπάλα και να περιμένει το ανέβασμα του Ζόρντι Άλμπα και τη διαγώνια κίνηση του Σουάρεζ. Πάσαρε δίπλα στον Άλμπα, αυτός είδε την κίνηση του Σουάρεζ , του πέρασε κάθετα τη μπάλα και με ένα “τσίμπημα” ο Ουρουγουανός άνοιξε το σκορ.

Από εκεί και μετά ο ρυθμός του παιχνιδιού έπεσε και η δύο ομάδες ξανά-ζύγιζαν η μία την άλλη. Η Λίβερπουλ επιστράτευσε και σκληράδα σε κάποιες φάσεις για να μπορέσει να επιβληθεί στο παιχνίδι. Η Μπάρτσα ήταν διαβασμένη και αμυνόταν με κοντά τις γραμμές. Όταν η ομάδα ήταν σε θέση άμυνας, ο Κουτίνιο τραβιόταν στα χαφ από αριστερά, ο Βιδάλ πήγαινε δεξιά και γινόταν ένα 4-4-2 με τους Μέσι και Σουάρεζ να περιμένουν στην επίθεση.

Στο 2ο ημίχρονο μπήκε καλύτερα η Λίβερπουλ και για 15 λεπτά πίεσε την Μπαρτσελόνα, η οποία της έδωσε χώρο. Είχε και τρία σουτ, με τον Μίλνερ στο 47΄ και στο 59΄ και με τον Σαλάχ στο 53΄ τα οποία αποσόβησε ο Τερ Στέγκεν. Στο 60΄ ο Βαλβέλδε περνάει δεξί μπακ τον Σεμέδο στη θέση του Κουτίνιο, ο Σέρχι Ρομπέρτο πάει δεξί χαφ και φέρνει αριστερά τον Βιδάλ. Με την κίνηση του αυτή φέρνει σε ισορροπία το ματς.

Παρόλα αυτά η Λίβερπουλ συνέχισε να έχει τη μπάλα στην κατοχή της και να πιέζει χωρίς όμως να μπορεί να πατήσει περιοχή αφού μέχρι το 79΄ ο Κλοπ έπαιζε με τον Βαϊνάλντουμ σέντερ φορ. Στο μεταξύ σε μια επίθεση της Μπάρτσα στο 75΄ ο Μέσι βρήκε χώρο ανάμεσα στις γραμμές, γύρισε, πέρασε μια υπέροχη κάθετη στον Σέρχι Ρομπέρτο, η μπάλα έφτασε στον Σουάρεζ που σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι, ο Μέσι πήρε το ριμπάουντ και έγραψε το 2-0.

Κατόπιν, στο 82΄ είχαμε την τέλεια εκτέλεση φάουλ από τον Αργεντινό μάγο, ο Άλισον ήταν αδύνατο να αποσοβήσει το γκολ και έγινε το 3-0. Αμέσως μετά τη σέντρα, ο Μπουσκέτς έκανε το λάθος, ο Φιρμίνιο, που είχε περάσει αλλαγή, σούταρε και ο Ράκιτιτς έδιωξε πάνω στη γραμμή με εξουδετερομένο τον Τερ Στέγκεν, ο Σαλάχ πήρε την απόκρουση και χωρίς τερματοφύλακα στην εστία σημάδεψε το δοκάρι. Άμα δε σε θέλει..... δεν ήταν η βραδιά της Λίβερπουλ.

Στη συνέχεια η Μπάρτσα έβγαλε κάποιες πολύ επικίνδυνες κόντρες στο ματς και ειδικά αυτή στην τελευταία φάση του παιχνιδιού που ο Μέσι με τρεις παίκτες πάνω του γυρίζει τη μπάλα στον Ντεμπελέ και αυτός εντελώς μόνος πλασάρει στην αγκαλιά του Άλισον είναι τεράστια χαμένη ευκαιρία που θα είχε τελειώσει την υπόθεση πρόκριση.

Εν κατακλείδι, η Λίβερπουλ με τον Βαϊνάλντουμ φορ δε μπορούσε να μετουσιώσει την όποια υπεροχή της. Η Μπάρτσα με απίστευτο passing game έσπαγε πολύ εύκολα το επιθετικό pressing της Λίβερπουλ. Ο Βαλβέλδε κέρδισε κατά κράτος τον Κλοπ στη σκακιέρα. Με την τακτική του να δώσει το γήπεδο και τη μπάλα στη Λίβερπουλ την ανάγκασε να πάει σε ένα παιχνίδι που δε γνωρίζει, που δεν είναι στο ρεπερτόριο της και τη “σκότωσε¨ στην κόντρα με τον Μέσι! Στον επαναληπτικό? Έχει πλέον μεγάλο προβάδισμα η Μπάρτσα και είναι στο χέρι της να διαχειριστεί το παιχνίδι και να μην αφήσει τη Λίβερπουλ να δώσει τον τρελό ρυθμό που θα θέλει. Με ένα γκολ, τελειώνουν όλα....

- Ορισμένοι βασιζόμενοι στη στατιστική λένε ότι η Λίβερπουλ ήταν καλύτερη στο παιχνίδι, αφού είχε 43% - 57% υπέρ της κατοχή μπάλας, 6-9 τελικές και 3-5 κόρνερ. Εγώ θα πω ότι όλη η Λίβερπουλ τελείωσε τον αγώνα με 10 ντρίμπλες και ο Μέσι είχε 9 μόνος του. Η διαφορά ήτανε στην τέχνη!

Υ.Γ. Περαστικά στον τεράστιο Ίκερ Κασίγιας, να επιστρέψει δυνατός και να τελειώσει την καριέρα του όρθιος στα γήπεδα!

                     

                                                                                                                             SAM